ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Τα σπίτια στην αρχαία Ελλάδα είχαν να αντιμετωπίσουν λίγο πολύ τα προβλήματα που έχουν και τα δικά μας σήμερα με βασικότερα την ζέστη και το κρύο. Ας δούμε όμως τι έκαναν σοφά οι αρχαίοι Έλληνες κι εμείς συνήθως δεν μπαίνουμε στον κόπο ούτε καν να αντιγράψουμε...

θερμομόνωση:

Οι τοίχοι των σπιτιών φτιαχνότανε συνήθως από λάσπη και από πέτρες. Μιας και δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα το τσιμέντο για μαζική χρήση, χρησιμοποιούσαν για καλύτερο «δέσιμο» και αντοχή της λάσπης, άχυρο, αυγά και μαλλιά από κατσίκες. Ο βόρειος τοίχος γινόταν παχύτερος και με τα ελάχιστα δυνατά ανοίγματα. Η είσοδος συνήθως βρισκόταν στην ανατολική και σπανιότερα στην νότια πλευρά.
Ο φόβος της καταστροφής από σεισμό οδηγούσε τους αρχαίους προγόνους μας να σφάζουν και ένα κόκορα στα θεμέλια του σπιτιού σαν θυσία εξευμενισμού στους χθόνιους Θεούς. Το έθιμο επιβιώνει μέχρι σήμερα σε αρκετές περιοχές.


χρήση φυτών για κλιματισμό:

Στην βόρεια πλευρά του σπιτιού συνήθως φυτευότανε κάποια αειθαλή δέντρα, όπως ελιές, ώστε με το φύλλωμά τους να εμποδίζουν τον χειμωνιάτικο κρύο βόρειο άνεμο να πέσει απ' ευθείας πάνω στο σπίτι. Στην νότια πλευρά συνήθως υπήρχαν φυλλοβόλα δένδρα, που τον χειμώνα χωρίς φύλλα δεν εμπόδιζαν τον ήλιο από το να ζεστάνει το σπίτι, αλλά το καλοκαίρι προσφέρανε όλη τους την σκιά.
Σήμερα ξανασυναντάμε σε κάποια σχέδια τις παλιές ιδέες για φυσική δροσιά στα κτίσματα με την βοήθεια φυτών, αλλά και πολλές φορές για να βελτίωση την ηχομόνωσης απ' τους θορύβους του περιβάλλοντος.

μόνο όσος ήλιος χρειάζεστε:

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν σταματήσανε μόνο στην χρήση φυτών για κλιματισμό. Χρησιμοποιούσαν πάνω από τις νότιες πόρτες και παράθυρα μία προέκταση της σκεπής με προσεκτικά σχεδιασμένο μέγεθος. Το μέγεθος αυτής της προέκτασης ήταν υπολογισμένο με τέτοιο τρόπο που το καλοκαίρι ο ήλιος εμποδιζόταν από το να πέσει μέσα στο σπίτι αλλά το χειμώνα που έχει χαμηλότερη τροχιά αυτή η προέκταση δεν τον εμπόδιζε απ' το να ζεσταίνει και το εσωτερικό του σπιτιού.
Μία άλλη έξυπνη εναλλακτική κίνησή τους ήταν η χρήση κληματαριάς συγκεκριμένου ύψους και πλάτους. Πετύχαιναν σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα και τρώγανε και τα σταφύλια! :-)
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι οικολογικά ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι αρχιτέκτονες ξαναεφαρμόζουν παρόμοιες λύσεις για πελάτες που είναι σε θέση να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν την ποιοτική διαφορά. Μπορείτε να ανακατασκευάσετε κάτι παρόμοιο για ένα νότιο παράθυρό σας; Δοκιμάστε να ρυθμίσετε και το ύψος της τέντας σας ανάλογα!
για περισσότερα: αρχές βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής στο http://www.geocities.com/ResearchTriangle/Facility/8776/indice_E.html και το θαυμάσιο βιβλίο «το οικολογικό σπίτι» του Κ.Τσίπιρα


θερμοανακλαστικό χρώμα:

Φυσικά όπως μπορείτε να δείτε μέχρι και σήμερα στα περισσότερα παραδοσιακά Ελληνικά σπίτια, το χρώμα παραμένει λευκό! Αυτό συναντάται κυρίως στα ηλιόλουστα νησιά και χρησιμοποιείται για να ελαχιστοποιήσει την ζέστη απ' τον ήλιο. Επίσης ο ασβέστης που χρησιμοποιείται ειδικά στα νησιά του Αιγαίου για λεύκανση των τοίχων διαθέτει και μια σειρά άλλων ευεργετικών ιδιοτήτων όπως η απολύμανση και η απορρόφηση της υγρασίας, αποτροπή εντόμων κλπ.
Αυτή η απλή και οικονομική ιδέα μπορεί να βοηθήσει κάθε κτίσμα να λιγοστέψει την θερμότητα που του προσθέτει ο ήλιος αλλά σχεδόν κανένας δεν δείχνει να ενδιαφέρεται σοβαρά. Προτιμάμε να ξοδεύουμε τα χρήματά μας στην χρήση κλιματιστικών μηχανημάτων επιβαρύνοντας την ατμόσφαιρα τόσο με την θερμότητα που παράγουν όσο και με τους χλωροφθοράνθρακες (CFC) που χρησιμοποιούν. Μεταθέτουμε το πρόβλημα λίγα μέτρα μακριά μας και νομίζουμε ότι δεν είναι πια δικό μας...
Σαν παράδειγμα, ένα λευκό αυτοκίνητο ίδιου τύπου με ένα μαύρο, σταθμευμένα στο ίδιο ηλιόλουστο σημείο μπορούν να έχουν διαφορά εσωτερικής θερμοκρασίας πάνω από 10 βαθμούς. Μπορείτε να παρατηρήσετε όταν μετά από βροχή βγει ήλιος πόσο πιο γρήγορα στεγνώνουν τα σκούρα αυτοκίνητα!
Μια παρατήρηση όσον αφορά το «λευκό» χρώμα. Η ανακλαστικότητα δεν οφείλεται μόνο στο ίδιο το λευκό χρώμα αλλά και σε επιμέρους χαρακτηριστικά εγγενή σε κάθε υλικό όπως: Εκτός από το ορατό φάσμα πόσο υπέρυθρο αντανακλά το υλικό; Το υπέρυθρο φως μεταφέρει αρκετά μεγάλα ποσά ενέργειας!. Αόρατο στο γυμνό μάτι αποκαλύπτει την ύπαρξή του στην υπέρυθρη φωτογράφηση και όπως ξέρει όποιος έχει ασχοληθεί με αυτήν, τα πράγματα γύρω μας, τόσο τα φυσικά αντικείμενα όσο και οι τεχνητές κατασκευές, έχουν διαφορετική όψη στο υπέρυθρο φάσμα.

δίκτυο ύδρευσης:

Το πρώτο γνωστό δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης για ολόκληρη πόλη το συναντάμε στην Κνωσό. Οι ανασκαφές του 'Αρθουρ Έβανς στις αρχές του αιώνα έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό σύστημα ύδρευσης. Το νερό μεταφερόταν μέσα σε πήλινες σωλήνες από αρκετά μακριά απ' τις περιοχές Κουναβων και Αρχανών στο υδραγωγείο της πόλης και από εκεί διανεμόταν στα σπίτια. Τα σπίτια ήταν ξύλινα, πέτρινα και μαρμάρινα και μερικά απ' αυτά με τρεις, λιγότερα με τέσσερις αλλά και λίγα, όπως το παλάτι, με πέντε ορόφους. Κάποια δημόσια κτήρια, μάλλον αποθήκες τροφίμων, είχαν επενδυμένους τοίχους με κεραμικά πλακάκια παρόμοια με τα σημερινά.

σχέδιο αρχαίων σωλήνων και ενώσεων:

Υδραυλικά στο παλάτι της Κνωσού στην Κρήτη από την Πρώτη ΜεσοΜινωική περίοδο περίπου 2000 π.Χ. Τα τμήματα (πήλινων σωλήνων) από ψημένο πηλό είχαν κατασκευαστεί με τρόπο που να εγκαθιστώνται εύκολα. Αλληλοεπικάλυψη των άκρων των σωλήνων χρησιμοποιούταν για ομαλές ενώσεις, εξασφαλίζοντας ελεύθερη ροή του νερού και ελάχιστο στροβιλισμό. Πριονωτή διαμόρφωση των ενώσεων διατηρούσε την ένωση σίγουρη. Έτσι όπως είναι δεν λέει και πολλά, αλλά βλέπουμε κατασκευή πήλινων σωλήνων με κατάλληλα διαμορφωμένα άκρα που επέτρεπαν συνδέσεις με μέγιστη ασφάλεια αλλά και βέλτιστη ροή. Είναι προφανές ότι για τέτοια ακρίβεια συνδέσεων θα χρησιμοποιούσαν καλούπι στις κατασκευές που θα εξασφάλιζε τόσο ομοιογένεια και τυποποίηση σωλήνων όσο και ταχύτητα παραγωγής. Το σχήμα δείχνει να έχει μπει πηλός για σφράγισμα της ένωσης όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά. Τουλάχιστον ενδιαφέρον!

'Αλλο ενδιαφέρον σημείο που έγινε γνωστό μόνο μετά από την σύγχρονη επανεφεύρεσή του, είναι σημεία του συστήματος υδρεύσεως σχεδιασμένα έτσι που με στροβιλισμό λόγω ροής μέσα από σπειροειδούς σχήματος σωληνώσεις να ανεβάζουν την πίεση ή την ταχύτητα του νερού ανάλογα με την ανάγκη σε κάθε σημείο. Απλός τρόπος καθαρισμού ήταν τα ενδιάμεσα φρεάτια συντήρησης του δικτύου όπου έπεφτε η πίεση του νερού και μπορούσαν να επιπλεύσουν ή να βυθιστούν οι όποιες ακαθαρσίες πριν το νερό συνεχίσει την πορεία του.
Ο Αυστριακός αινιγματικός επιστήμονας Βίκτωρ Σαουμπέργκερ στις αρχές του 20ού αιώνα ασχολήθηκε αρκετά με τις δυνάμεις του νερού και τις ιδιότητές του με φημολογούμενα εντυπωσιακά αποτελέσματα αλλά η δουλειά του εξαφανίστηκε μετά τον 2o παγκόσμιο πόλεμο και τα ίχνη του χάνονται στις ΗΠΑ το '50.

δίκτυο αποχέτευσης:

Στην Κνωσό συναντάμε για πρώτη φορά η χρήση σιφωνίου στην αποχέτευση. Η ποιότητα ζωής και προφανώς η γνώση κανόνων υγιεινής μέσα στο σπίτι δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με ανεπιθύμητες οσμές απ' το δίκτυο αποχέτευσης. Το ξανασυναντάμε και στην Θήρα με οργανωμένο αποχετευτικό δίκτυο.
Πανάρχαιο δίκτυο αποχέτευσης αναφέρεται στον πολιτισμό των Αζτέκων όπου τα ανθρώπινα περιττώματα συλλέγονταν και χρησιμοποιούνταν για λίπασμα, τα δε ούρα στην παρασκευή βαφών (?), αλατιού... Η πόλη του Τενοκτιτλάν εθεωρείτο καθαρότατη και χίλια άτομα κάθε ημέρα καθάριζαν τους δρόμους της και μόνο.
Εξαιρετικές πληροφορίες με εκτενή βιβλιογραφία βρίσκονται στο http://northcoast.com/~spdtom/a-med.html.
Χρειάζεται να φτάσουμε στα 1589, όταν το αποχωρητήριο με καζανάκι και βόθρο φέρνει με την βοήθεια του Τζ. Χάρινκτον «σύγχρονες ανέσεις» στην πολιτισμένη πια Αγγλία. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το διάσημο για τον πλούτο του παλάτι των Βερσαλλιών δεν είχε αποχέτευση.


ενδοδαπέδια θέρμανση:

παλάτι Κνωσού
'Αλλο στοιχείο που αποδεικνύει την εξελικτική ανωτερότητα της Κνωσού σε σχέση με τα υπόλοιπα γνωστά κτίσματα της εποχής εκείνης είναι ο τρόπος θέρμανσης κάποιων δωματίων του παλατιού. Υπήρχαν κάτω από το δάπεδο σωλήνες μέσα από τις οποίες πέρναγε ζεστό νερό θερμαίνοντας όλο τον χώρο.
Ο Μ.Τρίβαλντ στην Σουηδία το 1716 ξαναδίνει μια νέα πνοή στην χρήση της ενδοδαπέδιας θέρμανσης κι έτσι αρκετοί χώροι ιδιωτικοί και δημόσιοι θερμαίνονται με αυτό τον τρόπο σήμερα. Στην Ολλανδία χρησιμοποιείται μέχρι και σε κάποιες γέφυρες για να λιώνει τον πάγο τον χειμώνα αλλά και να ψύχει την άσφαλτο το καλοκαίρι!

Την εποχή της ακμής της υπολογίζεται ότι η Κνωσός είχε σχεδόν 100.000 κατοίκους. Σε μια τοιχογραφία παρατηρούμε λευκό αξιωματικό και μαύρους «μισθοφόρους», πράγμα μας που δίνει στοιχεία για την ισχύ της και την επιρροή της στο τότε ευρύτερο περιβάλλον της.

Και μετά απ' τις επιρροές της Αρχιτεκτονικής επιστήμης στον πολύ κόσμο ας δούμε τι μπορούσε να κάνει για τους λίγους!

κατασκευή θόλου:

Είσοδος θολωτού τάφου Ατρέως
Αν πάμε στις Μυκήνες θα δούμε τον περίφημο «Θησαυρό του Ατρέα», μια θολωτή κατασκευή ενός πολιτισμού που ήκμασε από το 1600 μέχρι το 1200 π.Χ. Η θολωτή αυτή κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε σαν τάφος έχει 14.6 μέτρα διάμετρο και 13.4 μέτρα ύψος. Είναι κατασκευασμένη από προσεκτικά κομμένες πέτρες που δεν συνδέονται μεταξύ τους με κανένα συνδετικό υλικό. Οι 33 σειρές από κομμένες πέτρες, κρατιούνται στην θέση τους απ' την βαρύτητα και από την πίεση που ασκεί ο λόφος χώματος που βρίσκεται από πάνω τους. Αν δηλαδή κάποιος αφαιρούσε το χώμα του λόφου είναι πολύ πιθανόν η κατασκευή να κατέρρεε! Η κατασκευαστική δυσκολία που παρουσιάζει μία τέτοια κατασκευή την κάνει ιδιαίτερα σπάνια.
Στην είσοδό της υπάρχει πάνω απ' την πόρτα του θολωτού τάφου, κατάλληλα επεξεργασμένος ογκόλιθος 122 τόνων. Πάνω απ' αυτόν υπάρχει κενό ανακουφιστικό τρίγωνο που προφυλάσσει έξυπνα την πόρτα απ' το υπερβολικό φορτίο, κατανέμοντας το βάρος της οροφής στα πλάγια. Οι γνώσεις που απαιτεί η κατασκευή ενός μνημείου τέτοιου μεγέθους και μάλιστα συνδυασμένες με τα υλικά και τον τρόπο σύνδεσής τους προκαλούν τουλάχιστον σεβασμό για τους αρχιτέκτονες που σχεδίασαν και υλοποίησαν μία τέτοια κατασκευή.

Κυκλοφορεί συχνά η λανθασμένη αντίληψη ότι το τόξο, η αψίδα, η καμάρα και ο θόλος αποτελούν ρωμαϊκή εφεύρεση. Αυτό μοιάζει σχεδόν σωστό αν παραμείνουμε στην επιφάνεια της ιστορίας αλλά και της γης! Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κυκλικές κατασκευές χωρίς κανένα πρόβλημα τουλάχιστον απ' την Μυκηναϊκή περίοδο αλλά αποκλειστικά για κατασκευές εντός της γης, αφιερωμένες είτε σε χθόνιους θεούς είτε σε ότι ήταν σχετικό με τον θάνατο. Τις βρίσκουμε σε τάφους, νεκρομαντεία κλπ.όπως οι τάφοι της Βεργίνας, της Πύλου κ.α. Στην επιφάνεια σε ότι ήταν σχετικό με την ζωή χρησιμοποιούταν ευθύγραμμες κατασκευές. Μικτού τύπου κατασκευές χρησιμοποιούταν για θεούς που είχαν σχέση τόσο με την ζωή όσο και με τον θάνατο. Οι Ρωμαίοι έβγαλαν στην επιφάνεια αυτές τις κυκλικές κατασκευές και τις χρησιμοποίησαν κατά κόρον, όταν ουσιαστικά κατάργησαν τις χθόνιες λατρείες.
Οι διαστάσεις του «Θησαυρού του Ατρέα» ξεπεράστηκαν από αντίστοιχη κυκλική κατασκευή στο γνωστό Πάνθεον της Ρώμης κατασκευασμένο απ' τον Απολλόδωρο τον Δαμασκηνό, 1350 χρόνια αργότερα...! Η κορυφη του θόλου όμως στο Πάνθεον είναι άνοιγμα εξαερισμού και φωτισμού αποφεύγοντας το δυσκολώτερο κατασκευαστικό κομάτι του θόλου. Και φυσικά στην κατασκευή του υπήρχε ήδη διαθέσιμο σαν δομικό συνδετικό υλικό το τσιμέντο.

τοξωτή πύλη Παλαιομάνινας :

Στην Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας, σχεδόν 55 χιλιόμετρα απ' την πόλη του Αστακού, σώζεται τμήμα αρχαίων τειχών με την αρχαιότερη γνωστή τοξωτή πύλη. Η ηλικία της υπολογίζεται περίπου 5.000 ετών και αποτελεί τμήμα των τειχών πόλης με περίμετρο σχεδόν 5 χιλιομέτρων. Η αρχαία πόλη είχε δύο ακροπόλεις, αρκετούς πύργους και σώζεται τμήμα του λιθόστρωτου δρόμου που συνέδεε την πόλη με τον Αχελώο.
Απ' ότι καταλαβαίνετε είναι προφανές ότι η "ρωμαική αψίδα" προϋπήρχε των Ρωμαίων. Και φυσικά δεν υπάρχει μόνο αυτή η τοξωτή πύλη σαν απόδειξη, αλλά και οι Μυκηναϊκές τοξωτές γέφυρες...

ΠΗΓΗ: ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ

“The King” -Τί υπέροχο Χριστιανικό έργο !!!!

Φίλοι καί φίλες,

Στην αρχή το πέρασα γιά ψυχανώμαλο δημιούργημα παρανοϊκών υποκουλτουριάρηδων παραγωγού και σκηνοθέτη. [Αμερικάνων, τί άλλο ;]

Ύστερα μπήκαν στη μέση σκηνές σε ευαγγελική - ίσως newborn - εκκλησία, ξέρετε, απ' αυτές πού παίζουν ρόκ και χτυπάνε παλαμάκια, με τον παπά σε στύλ κονφερασιέ να βγάζη στη σκηνή τις "μαρτυρίες" των πιστών και σε κάθε πρόταση να αρχίζη και να τελειώνη λιγωμένος - κατασυγκινημένος με το "Jesus"....

"Άσε, να κάτσω να το δώ" είπα, προπαγάνδα τού προέδρου της χώρας, εύκολος προσηλυτισμός από το ιδιωτικό του τηλεοπτικό κανάλι...γιά να δούμε τι θεάματα προσφέρει στούς υπηκόους του....

Καί γιά να ξηγιόμαστε...μόνον θεάματα, διότι τον "άρτο" τον τρώει όλον μόνος του.

Ούτε γιά αντίδωρα δεν αφήνει στο ποίμνιο (!)

Καίτοι ο ίδιος (ιδρυτικό εν Μαδαγασκάρη) μέλος αυτής της - πώς την είπαμε - "ευαγγελικής - ίσως newborn - εκκλησίας", ναί, ναί, ναί.....

Γιά όσους εξ Υμών δεν "μπήκανε" - δεν εννόησαν - άς τα κάνω λιανά.

Το έργο άρχισε σήμερα 18.9.08 κατά τις έντεκα καί μόλις τελείωσε, μεσάνυχτα και κάτι, στο κανάλι MBS (Malagasy Broadcast System), πού είναι το προσωπικό κανάλι τού προέδρου.

Έσπευσα να γράψω την υπόθεση στο συνημμένο, ούτως ώστε όσοι εκ των παραληπτών = Χριστιανοί να μην σκανδαλισθούν και μοι επιτεθώσι βιαίως, [δεν τη σηκώνω τη δογματική βία - τη μπούχτισα από το δημοτικό], αλλά να μήν ανοίξουν κάν το word [κανείς δεν θα το κάνη γιατί οι χριστιανοί είναι πάντοτε μαζόχες...]

Καλή ανάγνωση σε όλους (όσους θέλουν)

Με ανοιχτόκαρδη διάθεση από Μαδαγασκάρη (ώρα 5.30 το πρωί - πού να μού κολλήση ύπνος!)

Ζείρων

Αμερικάνικη παραγωγή της φτήνειας με άγνωστους ηθοποιούς. Μόνη εξαίρεση ο πενηντάρης πού παίζει τον παπά newborn Christian, πού συνήθως κάνει τον σερίφη με τα τσιγκελωτά μουστάκια σε παρόμοιες μπουρδοπαραγωγές.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

[Όσο γίνεται πιό αναλυτική]

Ένα Αμερικανάκι, ο πρωταγωνιστής, απολύεται από τις τάξεις τού ναυτικού. Παίρνει το μπογαλάκι του και αφήνει γειά στο αντιτορπιλικό πού είχε υπηρετήσει. Πρώτη του δουλειά να αγοράση ένα φτηνό αυτοκίνητο. Μιά Mercury μοντέλλο 1969.

Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, φτάνει σε μιά πόλη – ποτέ δεν δίνουν όνομα οι Αμερικάνοι γιά να μην παίρνουμε με κακό μάτι τούς κατοίκους – όπου νοικιάζει μιά φτηνή γκαρσονιέρα της κακιάς ώρας.

Κάπου εκεί κοντά μένει ο πάστορας (προσοχή μήν αναγραμματίσουμε το «α» σε «ου» και εκτεθούμε), δηλαδή ο παπάς με το ετοιματζίδικο μπέζ κοστουμάκι , μή φανταστήτε κανένα ρασοφόρο καί κάνετε λάθος συνειρμούς!

Ο πάστορας έχει έναν γιό χριστιανοροκά 17 χρονών και μία κόρη δεκαέξι (παρθένα)

Ο απολυθείς ναύτης ζαχαρώνει την παρθένα.

Την Κυριακή στην εκκλησία ο γιός τού παπά παίζει στην ηλεκτρική κιθάρα Christian hard rock, τραγουδάει με μελιστάλακτη φωνή μελιστάλακτους στίχους, σε στύλ

Jesus, you live in our heart

Jesus, you live in our soul

Jesus, you are our father

We all love you, oh Jesus!!!!

Το εκκλησίασμα εκστασιάζεται, χτυπάει παλαμάκια, κουνιέται δεξιά αριστερά με μάτια βουρκωμένα από.....(από τί – αλήθεια - ;) κι ένα χαμόγελο σαν τού Κλίντον όταν η Μόνικα, πιστή στο καθήκον, τού έλυνε τα κουμπιά τού παντελονιού... πού λέτε... τι να λέμε τώρα...άσ’τα καλύτερα, οπότε νά’σου ξεμπουκάρει....

«Ποιός ; Ο Ζορρό ;»

Όχι, ρε παιδιά, ο πάστορας – κονφερασιέ – με το μπέζ κοστουμάκι.

Κάνει το νουμεράκι του, αναλύει γιατί πρέπει να έχη ο κόσμος πίστη στο θεό, αφού ο θεός έφτιαξε τα λουλουδάκια να τρώνε οι μέλισσες και να μας δίνουν μέλι, τα σκουληκάκια να τρώνε οι γαρίδες κι έμείς να τις τρώμε σαγανάκι με φέτα και φρέσκια ντομάτα, τον μαιντανό να τον τρώη ο παπαγάλος και να γαμοσταυρίζη τον Μεγάλο Κωσταντίνο από το λόξυγγα καί, γενικώς, πού λέτε....τί να πήτε τώρα....τα είπε όλα εκείνος ο πάστωρ με το τσιγκελωτό μουστάκι...

Μετά τήν απόλυση (αντίδωρα δεν είδαμε, όμως απ’ ότι ξέρω συνήθως σερβίρεται τσάι με βουτηματάκια) ο πρώην ναύτης πρωταγωνιστής μπαίνει στό αμάξι του και παίρνει από πίσω το 4Χ4 αυτοκίνητο (όχι παίζουμε..!) τού παπά πού έχει και την οικογένεια μέσα.

Ο παπάς τον παίρνει πρέφα από το καθρεφτάκι, σταματάει καί κατεβαίνει.

«Τί θέλετε κύριε ; Γιαί μας παρακολουθείτε ;» τον ρωτάει συνοφρυωμένος με το τσιγκελωτό μουστάκι σε απειλητική ετοιμότητα, σαν τον Ομέρ Βρυώνη.

«Όχι, όχι, κύριε» ψελλίζει ο νέος. «Νά εγώ μόλις απολύθηκα και μόλις ήρθα στην πόλη σας, μένω εδώ λίγο παρακάτω, καί....»

«Καί...τί ;» τον κατακεραυνώνει ο πάστωρ

«Νά...την μητέρα μου την έλεγαν Γιολάντα» ξεφουρνίζει κομπιάζοντας ο νέος, λές και ντρεπότανε σάν να ήθελε να πή «παναγία» ή «μαντουβάλα» ή «παναγία μαντουβάλα», το ίδιο κάνει, δε βαρυέσαι !

Ο πάστωρ άλλαξε στη στιγμή ύφος και στάση, λές και του είπε ο Ντα Βίντσι ότι τον έπαιρνε βοηθό, ή ο Μπούς ότι τον έστελνε αρχιστράτηγο στο Ιράκ.

«Έλα να σού συστήσω την οικογένειά μου» τού είπε παίρνοντάς τον από το χέρι, οδηγώντας τον στο 4Χ4.

«Από δώ η γυναίκα μου Σάρα» (τί περίεργο, οι μισές Αμερικάνες νά’ναι συνονόματες με τη γυναίκα τού εβραίου εθνοπατριάρχη), «ο γιός μου Μπόμπ και η κόρη μου Μάλορυ»

«Χαίρω πολύ» είπε ο νέος

«Καί τώρα γειά χαρά» είπε ο παπάς ανοίγοντας την πόρτα και στρογγυλοκαθιζούμενος (μωρέ μπράβο ευγένεια ο πάπαρδος!)

Μόλις γύρισε ο νέος να πάη πρός το αυτοκίνητό του ο παπάς απευθυνόμενος πρός όλα τα μέλη της οικογένειάς έβγαλε το φιρμάνι «Σας απαγορεύω να ξαναμιλήσετε με αυτόν τον άνθρωπο»

Έλα όμως πού «αυτός ο άνθρωπος» είχε βάλει στο μυαλό του να ξελογιάση την παρθένα..

Στήθηκε έξω από το σχολείο της με τη σαραβαλοκουρσάρα του «έλα, καλέ, να σε πάω βόλτα» «Μπά, μπά, ο μπαμπάς» «Καλέ τι λές τώρα, μιά βολτίτσα, ίσα ίσα να σού αγοράσω γλυφιτζούρι» «Όχι, όχι, δεν κάνει» «Καλά έλα να σε κεράσω κόκα κόλα», οπότε η νεαρά, στο άκουσμα της μαγικής λέξης, ενέδωσε, την επόμενη ξανα-ενέδωσε, την τρίτη ο ναύτης την πήγε σε κάποια εξοχή με φρέσκο παχουλό γρασίδι και της πήρε ό,τι πολυτιμώτερο είχε.

«Τώρα, ύστερα από αυτό πού σού’κανα, εξακολουθείς να με αγαπάς;» ρώτησε ο μ... σαν μ...το κοριτσάκι

Το μικρό τον κοίταξε στα μάτια με αφοσίωση, όπως η Δαλιδά τον Σαμψών, (γιά να μην ξεφεύγουμε από τις βιβλικές παρομοιώσεις) και τού’σκασε ένα ρουφηχτό φιλί γιά απάντηση

Ύστερα από κανα δυό «γρασιδάτα» η κόρη, μοντέρνα Ιουλιέττα, έκρινε ότι το γκαζόν παραήταν δροσερό καί, φοβούμενη μήπως αρπάξη τίποτα μητρικά ή κάτι παρόμοιο, άνοιξε την πόρτα τού πατρικού σπιτιού κι’ έβαλε μέσα τον Ρωμαίο της αργά τη νύχτα.

Μιά, δυό, τρείς, τρίτη και φαρμακερή πού λένε, τούς παίρνει μάτι από το παράθυρο ο Μπόμπ, το χριστιανοροκάκι αδερφάκι, την ώρα πού φιλιόντουσαν στο κατευόδιο το χάραμα. Την ίδια μέρα κι’όλας παίρνει το 4Χ4 τού μπαμπά καί πάει επίσκεψη στη γκαρσονιέρα τού πρώην ναύτη.

«Ν’ αφήσης ήσυχη την αδερφή μου, γιατί θα τα πώ όλα στον μπαμπά» λέει το βουτυρο-ροκόπαιδο

Όπότε ο πρώην ναύτης τί κάνει;

Βουτάει ένα μαχαίρι από το τραπέζι καί το μπήγει στην κοιλιά τού παρ’ ολίγον κουνιάδου του, δίνοντάς του την ευκαιρία να πάη να περάση τούς τσαμπουκάδες του στον κάτω κόσμο – ψέμματα – στον απάνω, πού ζεί ο μπάτλερ (οικονόμος ελληνιστί) τού father Jesus του, τί να λέμε ονόματα τώρα, ξεύρετε, αυτός πού ξεσκαρτάρει ποιός πάει στην Κόλαψη καί ποιός στον Παράβραστο...

Στη συνέχεια τυλίγει το πτώμα στην πλαστική κουρτίνα τού μπάνιου, το φορτώνει στο 4Χ4 τού παπά, κάθεται στο τιμόνι και πάει στην εξοχή όπου το πετάει σε κάποια λιμνούλα, (νάχουν οι πέστροφες και τα χρυσόψαρα κάτι να μασουλήσουν), επιστρέφει το 4Χ4 στην αυλή τού σπιτιού τού παπά και γυρίζει σπίτι του πεινασμένος ύστερα από τέτοιον κάματο,το καυμένο το παιδί (!) να επιπέση σε κανα- δυό χάμπουργκερς κι’ άλλες τόσες μπύρες!

Μετά από κανα-δυό μέρες ο πάστωρ με το τσιγκελωτό μουστάκι δηλώνει εξαφάνιση τού παστορόπαιδου (προσέξτε πάλι μη μπλέξουμε το «α» με το «ου» και παρεξηγηθούμε) στην αστυνομία.

Η σερίφισα αστυνομικίνα υπηρεσίας υποβάλλει τις συνήθεις ερωτήσεις «μήπως είχε τάσεις νευρασθένειας – μήπως μαστουρωνότανε – μήπως τρυπιότανε το παιδί...» της είπανε «όχι» τα μάζεψε κι’ έφυγε, όλα καλά, τό τέλειο έγκλημα, έτσι γιά να παίρνουνε μαθήματα όλα τα ανα την υφήλιο επίδοξα ανθρωποκτόνα τσογλάνια.

Ύστερα από λίγον καιρό, μιά μέρα στο χαμπουργκεράδικο, αναμεταξύ τηγανιτών μεταλλαγμένων κοτόπουλων, μαγιονέζας πολυαιθυλαινίου, χεστάπ από ακρυλικές ντομάτες και πέπσυ ρόχας λάϊτ, η Ιουλιέττα σκάει το παραμύθι στον Ρωμαίο της.

«Είμαι έγκυος»

Λιγώνεται ο επίδοξος μπαμπάς και της φιλάει τα χέρια.

Ύστερα τί κάνει ;

Κρατηθείτε, αναγνώστες! Πάρετε και καμμιά ασπιρίνη καλού κακού!

Την παίρνει και την πάει στη λιμνούλα...

«Εδώ πέταξα το πτώμα τού αδερφού σου μετά πού τον μαχαίρωσα» της λέει. «Γιά σένα το έκανα...γιά μάς...γιά τον έρωτά μας πού πήγε να τον διαλύση αυτός ο ηλίθιος!»

Η κοπέλλα τού πιάνει το χέρι με συγκατάβαση – πού δάκρυα, πού ξέσπασμα, πού σπαραγμός γιά το θάνατο τού αδερφού, πού βδελυγμία κι’ αποστροφή γιά τον φονηά....τίποτα από όλα αυτά, μπαίνει στο αυτοκίνητο και γυρίζουν πίσω σαν να μήν συνέβη τίποτα!

Ύστερα από λίγες μέρες η κοπέλλα τον παίρνει κι επιστρέφουν στη λίμνη όπου λένε μία προσευχή γιά ανάπαυση της ψυχής τού αδικοσφαγμένου. Εκεί τον ρωτάει «αγάπη μου, μήπως μετάνοιωσες πού έσφαξες τον αδερφούλη μου;»

«Ναί, μετάνοιωσα, αγάπη μου» λέει το καθήκι

«Σ’ αγαπώ» τού λέει και τού σκάει ένα φιλί.

Λίγες μέρες αργότερα ο παπάς πάει στο σπίτι τού δράστη. Τον παίρνει και πάνε σπίτι του. Ανοίγει την πόρτα τού γκαράζ και βγάζει ένα μοντέρνο τόξο ακριβείας

«Έλα να σε μάθω τοξοβολία πού ήτανε το χόμπυ τού γιού μου» τού λέει...

Μετά τον καλεί γιά φαγητό στο σπίτι...

Ύστερα από λίγες μέρες τον κάνει σώγαμπρο.

Περνάει ο μάγκας ο σκηνοθέτης πλάνα στο σαλόνι με το μπαμπά, τη μαμά, την γκαστρωμένη Ιουλιέττα και τον δολοφόνο σώγαμπρο να βλέπουν τηλεόραση...δεν τρέχει τίποτα, λέει...

Καί κάποια Κυριακή, σε έκρηξη ανωμολόγητης ενώπιον τού εκκλησιάσματος, της γυναίκας του και της κόρης του, εξομολόγησης, ο τραγικός τσιγκελομουστακοφόρος παπάς, τί ανακοινώνει;

Ότι όταν ήταν νέος, πρίν τον σημερινό του γάμο, είχε αποπλανήσει μία γυναίκα, της έκανε ένα παιδί και την κοπάνησε. Καί καρπός αυτής της ένωσης ήτανε – είναι αυτός ο νέος πού βλέπετε μπροστά σας, αυτός ο νέος πού υπηρέτησε το ένδοξο Αμερικανικό ναυτικό, αυτός ο νέος πού έρχεται τώρα να πέση στην αγκαλιά μου....ο γιός μου!

[Εγώ ο μαλάκας θεατής συμπληρώνω...»Ρε καριόλη πάστορα όταν τον έκανες σώγαμπρο να πηδάη την κόρη σου δεν ήξερες, βρέ αρχιθεομπαίχτη, ότι ήτανε γιός σου ;»]

Το γκρό πλάν πάει στην κόρη πού δείχνει να παθαίνη ψυχικό τραλαλά όταν ανακαλύπτει εκ στόματος πατρός ότι πηδιότανε με τον ετεροθαλή αδερφό.

Ο οποίος εν πλήρει συνειδήσει ότι πηδούσε την αδερφή του όλο αυτό το διάστημα, σφίγγεται όλο στοργή στην αγκαλιά τού μπαμπά.

Τό ποίμνιο (ΜΑ ΤΙ ΠΟΙΜΝΙΟ!!!) κλαίει από συγκίνηση και χειροκροτεί (τό άμοιρο!!!!)

Η μαμά Σάρα βγαίνει στο δρόμο σαν τρελλή, παρα λίγο να την πατήσουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα.

Ο πάστορας εγκαταλείπει την συζυγική παστάδα (γιατί άραγε;;;) και πιάνει δωμάτιο σε ξενοδοχείο.

Η γκαστρωμένη Ιουλιέττα ψού, ψού, ψού, εξομολογείται τα καθέκαστα γιά την αιμομικτική εγκυμοσύνη της και το σφάξιμο τού αδερφού στη μαμα Σάρα.

Ο πρωταγωνιστής δολοφόνος τις βλέπει από το παράθυρο της κρεββατοκάμαρας πού τα λένε στην αυλή και την ψυλλιάζεται.

Προτελευταία σκηνή : Στό διπλό κρεββάτι τού σπιτιού ο δολοφόνος εναποθέτει το πτώμα της Ιουλιέττας του δίπλα από το πτώμα της μητέρας της (ο σκηνοθέτης δεν καταδέχεται να μάς πή τίνι τρόπω – διά ποίου μέσου διέπραξε ο ενσυνείδητος αιμομίκτης το δεύτερο διπλό φονικό) Στη συνέχεια περιχύνει τα δωμάτια με βενζίνη καί βάζει φωτιά γιά να εξαφανίση κάθε ίχνος και υποψία...

Τελευταία σκηνή : Επισκέπτεται τον παπά στο ξενοδοχείο και τι τού λέει ;

«Father, I decided to reconcile with God»

«Μπαμπά, αποφάσισα να συμφιλιωθώ με τον Θεό»

Σημείωση συγγραφέα : «Ποιό Θεό, βρέ πούστη ;»

2^η >> >> Όποιος αναγνώστης θέλει να ανοίξη διάλογο, παραθέτων τις απόψεις του αναφορικώς με τα συμπεράσματα – ηθικά διδάγματα αυτού τού βασισμένου στην εξωφρενική – σχιζοφρενική θρησκεία της μετάνοιας εξαμβλωματικού φίλμ, είναι ευπρόσδεκτος...Τις απόψεις του θα διακινήσω εν είδει forum πρός όλους τούς αποδέκτες, καθώς και τις ανταπαντήσεις

Μαδαγασκάρη 18.09.08

Ζείρων

Vassilis@kouvaros.com

Άθως : το Ελληνικόν Όρος και η «Αγία» Πολυεθνική Βατοπεδίου...

Η διαβόητη Μονή Βατοπεδίου, που ανήκει στο «Αγιον Όρος»- το επονομαζόμενον από αρχαιοτάτων χρόνων ως Άθως- το βεβήλωσε με τις εγκληματικές της πράξεις.

Άθως : το Ελληνικόν Όρος

Σύμφωνα με την Ελληνική Αρχαιολογία ο Άθως ή Αθων ονομάσθη υπό του Γίγαντος ή από τινός Αθου υιού του Ποσειδώνος και της Ροδόπης . Κατά μίαν εκδοχήν στον Άθωνα ή στην Δωδώνη εξήλθεν ο Δευκαλίων μετά τον κατακλυσμόν και τον εννεαήμερον πλουν στα ύδατα. Το όνομα Άθως εδόθη από τον Αθώον , επειδή είχον το άγαλμα αυτού επί της κορυφής. Στον Αθω υπήρχε περικαλλής ναός της Αρέμιδος και επειδή η θεά ήτο παρθένος υπήρχε τότε το άβατον των ανδρών στην περιοχή. Μετά την εισβολή του Χριστιανισμού, οι βέβηλοι χριστιανο-ταλεμπάν έκτισαν επί των αρχαίων Ελληνικών ναών τους Ιουδαιοχριστιανικούς. Επειδή μισούσαν την γυναίκα και την θεωρούσαν μολυσμένο είδος, καθιέρωσαν το άβατο των γυναικών, το οποίον ισχύει ως σήμερον.

Οι Βέβηλοι Ιουδαιοχριστιανοί

Από της εισβολής του Ιουδαιοχριστιανισμού στον Αθω, επί της κορυφής του έστησαν τον φιλοχρήματο Μαμμωνά, τον δε Αθώον έρριψαν στα καμίνια για να τον κάνουν ασβέστη και να χτίσουν τα μοναστήρια που υμνούν την Σιών , τον ξένο επουράνιο θεό τους Γιαχβέ , και τον εκπρόσωπο του επί της Γης Μαμμωνά. Αλλά εδώ θα επικαλεσθούμε την βοήθεια της Τιτανίδος Μνημοσύνης, κόρης του Διός και της Ευρυνόμης, η οποία εγέννησε τις Μούσες, για να μας μεταφέρει στις αρχές της δεκαετίας του 90’.

Τα Σενάρια της Νέας Τάξης

Τότε είχα διαβάσει σε μελέτη που αφορούσε τις μελλοντικές δυσοίωνες εξελίξεις στα Βαλκάνια, ότι τα σχέδια της Νέας Τάξης προέβλεπαν: α/ την επαναχάραξη των συνόρων της Βαλκανικής(ήδη συνετελέσθη η πρώτη φάση και συνεχίζεται) , β/ τον ακρωτηριασμό της Ελλάδος (βρίσκεται εν εξελίξει με το Σκοπιανό, Κυπριακό , νησιά Αιγαίου), και γ/ την μεταβίβαση της Εκκλησιαστικής(Ελληνικής ) περιουσίας σε Εβραίους μεγαλο-κεφαλαιούχους(ήδη συντελείται κι’ αυτή) . [ Υπάρχουν σενάρια διαμελισμού και της Τουρκίας : 1/στο Κουρδιστάν, 2/ Κράτος της Αγκύρας 3/ στην Ιωνία. Η Κωνσταντινούπολη προβλέπεται ανεξάρτητη πόλη]

Τότε επωλούντο μόνον μικροτεμάχια γης σε ξένους σε διάφορα μαγευτικά μέρη της Ελλάδος (Μάνη, Μεσσηνία, Κρήτη, Νησιά, Χαλκιδική κ.α) αλλά δεν είχε αρχίσει ακόμη η μαζική μεταβίβαση μεγάλων τεμαχίων γης , διότι ο μεγαλύτερος κάτοχος γης στην Ελλάδα είναι-ως γνωστόν - η Εκκλησία και το Κράτος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πούλησε τις βραχονησίδες , αλλά δεν προχώρησε σε μαζικές πωλήσεις γης. Μια προσπάθεια εξαγοράς από Ισραηλινό της νησίδος Πάτροκλος στην Ανάβυσσο ματαιώθηκε μετά από το σκάνδαλο που δημιουργήθηκε . Την ίδια τύχη είχε και η προσπάθεια δημιουργίας τεχνητής νησίδος στον κόλπο του Μαραθώνος από πολυεθνική , εξ αιτίας της αντιδράσεως του τοπικού πληθυσμού.

Η ‘Μηχανή’ της Αγίας Πολυεθνικής Βατοπεδίου

Επειδή η διάθεση κρατικής γης στους ξένους θα ξεσήκωνε την αντίδραση της κοινής γνώμης, στήθηκε η ‘μηχανή’ διεκπεραιώσεως της ¨μπίζνας του αιώνος¨ στην «Αγία Πολυεθνική του Βατοπεδίου». Το κράτος ήτο αρρωγός και αβανταδόρος. Και είναι πράγματι πολυεθνική διότι εκεί συχνάζουν πρόσωπα της διεθνούς άρχουσας τάξης (βασιλείς, αρχηγοί κρατών, πατριάρχες , πολιτικοί και επιχειρηματίες) Η Μονή αυτή έχει επίσης αναπτύξει διεθνή επιχειρηματική δραστηριότητα με παράκτιες εταιρείες , διαχειρίζεται κονδύλια από την Ε.Ε, διαθέτει πλοκάμια στο εξωτερικό κ.α . Ένας από τους σπουδαιότερους τομείς δράσεως της είναι ασφαλώς το “ real estate”.

Η Ελλάδα Ξεπουλιέται

Η χώρα μας τα τελευταία χρόνια το μόνο είδος που εξάγει είναι η γη της. Από την πώληση της οι Έλληνες διαβιούν πολυτελώς , διότι το «οικοπεδάκι » αυτό είναι πολύτιμο. [Την ίδια αγοραπωλησία έκαναν στο παρελθόν και οι Παλαιστίνιοι και βρέθηκαν πρόσφυγες στα πέρατα της οικουμένης. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες τις οποίες αναφέρουν τα ΜΜΕ]

Συμπεράσματα:

Επίορκοι υπουργοί και κρατικοί λειτουργοί συνεργάζονται με την Πολυεθνική Βατοπεδίου και :

1/ τις μεταβίβασαν κρατική γη -που διεκδικούσε ανεπιτυχώς στο παρελθόν (με παραχαραγμένους , κάλπικους, άκυρους ή χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας ) σε ευτελείς τιμές.

2/ προέβησαν σε ανταλλαγή της γης αυτής με κρατική γη μεγάλης εμπορικής αξίας , καρπούμενοι αμφότεροι από κοινού το κέρδος.

3/ απάλλαξαν την Εκκλησία από φόρους μεταβιβάσεως για να αυξήσουν τα κέρδη της εταιρείας.

Αυτή η ανίερη συνωμοσία ξεπουλήματος της Ελληνικής γης , δεν είναι μόνον ένα μεγάλο σκάνδαλο. Αυτή υπονομεύει και την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική μας ακεραιότητα . Η μεταβίβαση της κρατικής γης-και μάλιστα περιοχών που επηρεάζουν ευπαθή οικοσυστήματα- στην Πολυεθνική Βατοπεδίου έγινε με Βυζαντινά χρυσόβουλα και Οθωμανικά φιρμάνια . Δηλαδή εμείς οι Ρωμιοί ακόμη ζούμε στην Βυζαντινή Εποχή του Μεσαίωνα και στην Τουρκοκρατία. Ως γνωστόν οι τίτλοι αυτοί το 1920 δεν εγένοντο αποδεκτοί διότι εθεωρούντο άκυροι ή παραχαραγμένοι. Όμως μετά σχεδόν 100 χρόνια αυτοί εκρίθησαν από το νέο-Βυζαντινό μας κράτος έγκυροι, γεγονός που επέτρεψε στην Πολυεθνική Βατοπεδίου με τις παραχαραγμένες βούλες και χρυσόβουλα να βάλει στο χέρι σχεδόν όλα τα φιλέτα της Ελληνικής γης . Φυσικά αυτό δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την αγαστή συμφωνία του διεφθαρμένου Βυζαντινού μας Κράτους . Όταν οι επίμαχες εκτάσεις περιήρχοντο στην Πολυεθνική Βατοπεδίου, το επόμενο στάδιο ήτο η ανταλλαγή τους με δημόσιες εκτάσεις που προσήλκυαν το ενδιαφέρον των πολυεθνικών και των ξένων . Και οι επίορκοι υπουργοί μας ενέδιδαν για λόγους είτε κερδοσκοπικούς, είτε ψηφοθηρίας, είτε τέλος λόγω άνωθεν εντολών . Έτσι η Πολυεθνική Βατοπεδίου έβαλε στο χέρι περιοχές αφθάστου κάλλους και τεράστιας εμπορικής αξίας, τα ονομαζόμενα «φιλέτα » . Η ανταλλαγή εγένετο αντί ευτελούς τιμής για τα κρατικά φιλέτα , ενώ για την εκκλησιαστική περιουσία η τιμή ήτο δυσθεώρητη. Η αξία της ανταλλαγής αυτής φθάνει στα 100 εκατ. Ευρώ Τα χρήματα αυτά οδηγούντο σε παράκτιες εταιρείες και κανείς δεν γνωρίζει τους επίδοξους αγοραστές. Την τακτοποίηση των συμβάσεων ανελάμβανε «ειδικό συμβολαιογραφείο» , τα οποίο «πελεκούσε» και νομιμοποιούσε την μεγαλύτερη απάτη και παρανομία του αιώνος.

Έχουν το Αδίωκτον;

Κατοχυρωμένοι πίσω από :1/ το άβατον και αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους , 2/ την ασυλία των βουλευτών, και 3/ το σκοτεινό καθεστώς της «νόμιμης» παρανομίας των παράκτιων εταιρειών, είναι πολύ δύσκολον –αν όχι αδύνατον- η Δικαιοσύνη να εξιχνιάσει την πολύπλευρη απάτη και πολύ περισσότερο να δικάσει και καταδικάσει τους ενόχους «αγίους» και τους πολιτικούς μας , διότι οι μεν πρώτοι διαθέτουν ασυλία από το θεό και οι δεύτεροι ασυλία εκ του Συντάγματος.

Οι Εμπλεκόμενοι:

Είναι μάλλον απίθανον ο κ. Πρωθυπουργός-το οποίον έχει επαινέσει για διάφορες επιλογές του η στήλη αυτή- να μην είχε γνώση της μεγάλης επιχείρησης μεταβιβάσεως της Ελληνικής γης σε Εβραίους ή και σε άλλους κεφαλαιούχους, δεδομένου ότι είχε προειδοποιηθεί από το 2004. Εξ άλλου και ο μεγάλος αριθμός των εμπλεκομένων στην υπόθεση αυτή υπουργών και κρατικών λειτουργών της Κυβερνήσεως του, αλλά και του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν, δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες ότι η επιχείρηση ήτο εν γνώσει και των δύο κομμάτων. Επίσης είναι απιθανον να μην εμπλέκεται στο σκάνδαλο αυτό και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ως πνευματικός ηγέτης και συχνός επισκέπτης του Όρους. Έτσι εξηγείται η κάλυψη Βουλγαράκη και των άλλων στην Θεσσαλονίκη. Εκτιμάται ότι η Κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να σκεπάσει το σκάνδαλο . Το πιθανότερον είναι να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές για να το υπερβεί , τώρα που ακόμη δεν έχει αποκαλυφθεί σε ολόκληρο το βάθος και το πλάτος του . Το σκάνδαλο αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα του αιώνος , διότι στρέφεται ευθέως κατά της εδαφικής μας ακεραιότητος και της εθνικής μας ανεξαρτησίας .

Προτάσεις :

1/ Επείγον Διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας

2/ Δήμευση όλων των περιουσιών των Μονών , με εξαίρεση του περιβόλου των.

3/ Επιβολή φορολογίας στην Εκκλησιαστική Περιουσία.-


του Υποστρατήγου ε. α K. Χ. Κωνσταντινίδη

Το θυμικό μέρος της ψυχής και η σημασία της Ευθυμίας.

Μες από τα βάθη του χρόνου, ο σοφός Πλούταρχος μας παραδίδει έναν αξιόπιστο πλοηγό που αποδεικνύεται εξαιρετικά πολύτιμος για το ταξίδι μας σε μια ταραγμένη εποχή, όπως αυτή που ζούμε. Διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος, στην διαδρομή των αιώνων, παρά τις αλλαγές που σημειώνονται στο εξωτερικό του περιβάλλον, εξακολουθεί να ταλανίζεται από τους ίδιους ψυχικούς παράγοντες, οι οποίοι σήμερα όχι μόνον έχουν ενταθεί, αλλά και πολλαπλασιασθεί επικίνδυνα.

Παρασυρμένος από την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και εστιασμένος σχεδόν αποκλειστικά στην βαρειά ύλη, ο σημερινός άνθρωπος έχει λησμονήσει τελείως την ψυχική του ανάπτυξη γι΄ αυτό και δεν κατανοεί την αιτία της κακοδαιμονίας του. Η ψυχική ανάπτυξη της πλειονότητας των ανθρώπων σήμερα σταματάει απότομα και σε πολύ μικρή ηλικία. Το σώμα αναπτύσσεται, αλλά δεν αναπτύσσεται παράλληλα και η ψυχή. Αυτό οφείλεται κυρίως στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί και επικρατήσει, και οι οποίες αντιστρατεύονται τον άνθρωπο στην ουσία του. Mέσα σε μια ατμόσφαιρα “χειραγώγησης” είναι φυσικό ο άνθρωπος να ασφυκτιά και να αγωνιά. Έτσι γεννιέται ξανά στους καιρούς μας η ουσιαστική ανάγκη της Φιλοσοφίας.

Η Ελληνική Φιλοσοφία, σαν ένας μαγικός κρίκος γεφυρώνει το υπάρχον χάσμα μεταξύ Θρησκείας και Επιστήμης. Μέ τον στιβαρό διαχρονικό της λόγο, μας ωθεί διαρκώς προς το ουσιώδες και μας υποδεικνύει τρόπους απεγκλωβισμού της ζωής μας από τα επουσιώδη. Και το ουσιώδες είναι η ψυχική ανάπτυξη και ενοποίηση, η αρμονία, το ευ της ψυχής, του θυμού, της διαθέσεως. Ο θυμός η θυμικόν η θυμοειδές μέρος είναι η σφαίρα εκείνη της ψυχής που περικλείει το συναίσθημα και την βούληση. Ο Έλληνας άνθρωπος είναι βαθιά συναισθηματικός. Γι΄ αυτό και συχνά υποφέρει. Αυτό σημαίνει ότι το συναίσθημά του είναι εγκλωβισμένο, αλλά τουλάχιστον είναι ακόμα ζωντανό. Αν ακολουθήσει την κατάλληλη αγωγή, θα θεραπευτεί και θα γίνει υγιές. Η ευθυμία θα επικρατήσει εντός του και το χαμόγελο, που είναι το εξωτερικό γνώρισμα της ευθυμίας, θα ανθίσει στα χείλη του. Άνθρωποι η και ολόκληροι λαοί, που μπήκαν σε αντεξελικτικους κύκλους και νέκρωσαν το συναίσθημά τους, δεν έχουν σημειώσει καμμία πρόοδο και χωρίς να το γνωρίζουν έχουν απλώς μετατραπεί σε χιμαιρικά όντα.

Ο θυμός, στην αρχαία του σημασία, δεν ταυτίζεται με ό,τι σήμερα γνωρίζουμε ως “συναίσθημα του θυμού”, αλλά αναφέρεται σε ολόκληρο το κέντρο του συναισθήματος, που αποτελεί και τον πυρήνα της υπάρξεώς μας. Με αυτή την έννοια, απεικονίζει την εν γένει διάθεσή μας και μοιάζει να είναι η απορροή αυτού που είμαστε.

Το ευ είναι μόριο του λόγου, ένα τροπικό επίρρημα, το οποίο προστιθέμενο σε μια λέξη αποδίδει το ύψιστο των δυνατοτήτων της και αναδεικνύει το άριστον της εννοίας της. Για παράδειγμα: βουλή - ευβουλία, γένος - ευγένεια, γλώσσα - ευγλωττία, έξις - ευεξία, ημέρα - ευημερία, καιρός - ευκαιρία, λαβή - ευλάβεια, λόγος - ευλογία, μένος - ευμένεια, μάρη - ευμάρεια, μορφή - ευμορφία, νόμος - ευνομία, πόρος - ευπορία, ρυθμός - ευρυθμία, σέβας - ευσέβεια, στόχος - ευστοχία, τύχη - ευτυχία, χειρ - ευχέρεια, φυή - ευφυία, θυμός - ευθυμία, κ.α.

Το ευ αποτελεί διαρκή στόχο του Φιλοσόφου ο οποίος ακονίζει την αντίληψη και την αίσθησή του μέσα στην ανισορροπία των πραγμάτων και καταστάσεων της ζωής. Αυτό αποτυπώνεται και στην αρχαία ευχετική φράση: “Το ευ νικάτω”, που σημαίνει: Ας νικήσει το καλό. Ας υπερισχύει το αγαθό!

Κατά την Πλουτάρχεια Διδασκαλία, τα μέρη της ψυχής είναι 5:

1. φυτικόν η θρεπτικόν

2. αισθητικόν

3. επιθυμητικόν

4. θυμοειδές

5. λογιστικόν

Αναλυτικότερα η διαίρεση αυτή παρουσιάζεται στο έργο “Περί του Ει του εν Δελφοίς” (κεφ. 13):

“ει την ψυχήν αυτήν κατά φύσιν διαιροις, πρώτον αυτής και αμαυρότατόν εστί το θρεπτικον δεύτερον δε το αισθητικόν ειτα το επιθυμητικον ειτ΄ επί τούτω το θυμοειδές· εις δε την του λογιστικού δύναμιν εξικομένη και τελεώσασα την φύσιν ώσπερ εν ακρω τω πέμπτω καταπέπαυται”.

Αν διαιρέσεις την ίδια την ψυχή σύμφωνα με την φύση της, το πρώτο και σκοτεινότερο μέρος της είναι το θρεπτικόν, δεύτερο το αισθητικόν, έπειτα το επιθυμητικόν και ακολούθως το θυμοειδές· φτάνοντας όμως στην ικανότητα του λογιστικού και τελειοποιώντας την φύση, έχει σταματήσει στον ανώτερο και πέμπτο βαθμό.

Η πενταμερής διαίρεση της ψυχής είναι μια επέκταση της τριμέρειας (τριμερούς διαιρέσεως). Ο Πλάτων μας παραδίδει την διαίρεση της ψυχής σε τρία κύρια μέρη (λογιστικόν, θυμοειδές, επιθυμητικόν) και δίνει μια παραστατική εικόνα περί της φύσεως εκάστου μέρους και του τρόπου με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους (Φαίδρος ή Περί Kαλού, κεφ. 25 & 34).

Η ψυχή μοιάζει με ένα άρμα, συρόμενο από ένα ζεύγος πτερωτών ίππων και οδηγούμενο από έναν ηνίοχο. Το λογιστικό και κατ΄ εξοχήν ανθρώπινο μέρος εκφράζει ο ηνίοχος, ενώ τα δύο ιππόμορφα μέρη εκφράζονται από το θυμοειδές (λευκός ίππος) και το επιθυμητικόν (μαύρος ίππος). Ο πρώτος “απληκτος, κελεύσματι μόνον και λόγω ηνιοχειται” (οδηγείται χωρίς χτυπήματα, μόνον από τα κελεύσματα και τους λόγους του ηνιόχου). ενώ ο δεύτερος “μάστιγι μετά κέντρων μόγις υπείκων” (μόλις που συγκρατείται από το μαστίγιο και τα κεντρίσματα). Η αντίθεση αυτή μεταξύ των δύο “αλόγων” μερών της ψυχής γεννά το εσωτερικό δράμα της ζωής του κάθε ανθρώπου.

Ο Πλούταρχος στο έργο του “Πλατωνικά Ζητήματα” (Ζήτημα Θ΄) αποσαφηνίζει περαιτέρω το είδος της σχέσεως μεταξύ των μερών της ψυχής, λέγοντας ότι χαρακτηριστικό του θυμοειδούς η θυμικού μέρους είναι να κυβερνάται και να κυβερνά, του λογιστικού μέρους μόνο να κυβερνά, ενώ του επιθυμητικού μέρους μόνο να κυβερνάται. Έτσι, αναδεικνύεται η ενδιάμεση φύση του θυμικού και γίνεται φανερός ο λόγος για τον οποίο αποτελεί το “κλειδί” για την ενοποίηση του συνόλου της ψυχής: “τω δε θυμοειδει το αρχεσθαι και το αρχειν κατά φύσιν εστίν, υπηκόω μεν οντι του λογισμου κρατουντι δε και κολάζοντι την επιθυμίαν, όταν απειθη τω λογισμω” (η πειθαρχία και η αρχηγία ανήκουν στην φύση του θυμικού, αφού αυτό υπακούει στην λογική, ενώ εξουσιάζει και τιμωρεί την επιθυμία όταν εκείνη επαναστατεί προς την λογική).

Εξάλλου, υπερβαίνοντας κάθε περιορισμό που ενδεχομένως να δημιουργεί η δοθείσα εικόνα, ο Πλούταρχος σημειώνει καταληκτικά ότι: “τα της ψυχής μόρια δει μη τοις τόπος καταβιάζεσθαι μήδε τοις ονόμασιν, αλλά την δύναμιν και την αναλογίαν εξετάζειν” (τα μέρη της ψυχής δεν πρέπει να περιορίζονται από τις θέσεις και τα ονόματα, αλλά να εξετάζεται η δύναμις και η αναλογία τους).

Για ν΄ αποκτήσει “φώτιση” και να γίνει η ψυχή μας ένα πεντάκτινο λαμπερό άστρο, θα πρέπει να ενοποιήσει και αναπτύξει και τα 5 μέρη της:

Η ευθυμίη (ιωνικός τύπος) είναι λέξη ομηρική, και σημαίνει “καλή διάθεση, καλή καρδιά, μεγάλο θάρρος”. πρώτος έγραψε “Περί Ευθυμίης” ο Δημόκριτος ο οποίος της απέδωσε πιο συγκεκριμένη σημασία, ανάγοντάς την σε τελικό σκοπό της ζωής. Ως ευθυμία όρισε την κατάσταση εκείνη κατά την οποία η ψυχή είναι απαλλαγμένη από πάθη και βρίσκεται σε ενότητα με όλα τα μέρη της. Ως συνώνυμα της ευθυμίας χρησιμοποίησε και τους όρους ευεστώ (ευστάθεια), ειρήνη, αρμονία, συμμετρία, αταραξία, αθαυμαστία, αθαμβία. Πρόκειται για ανώτερες καταστάσεις της ψυχής που προέρχονται από αρμονικές κινήσεις των ατόμων της και συνοδεύονται από συναισθήματα χαράς, βαθιάς ικανοποίησης και εμπιστοσύνης.

Από τον Δημόκριτο και μετά, το θέμα έτυχε επεξεργασίας και από άλλους. Σημαντική είναι η συμβολή του πυθαγορείου φιλοσόφου Ιππάρχου (4ος αι. π.X.) ο οποίος έγραψε “Περί Ευθυμίας”, αλλά και του στωϊκου φιλοσόφου Παναιτίου (2ος αι. π.X.), ο οποίος είχε συγγράψει σχετική πραγματεία “Περί Ησυχίας της ψυχής”. Δημιουργήθηκε Έτσι μια παράδοση, που εμπλούτισε την προσέγγιση του θέματος. Ο Πλούταρχος βασίζεται πάνω σε αυτήν την παράδοση και την αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο.

Η ευθυμία ως αρίστη κατάσταση του θυμικού κέντρου της ψυχής εξετάζεται στο παρόν έργο μέσα σε είκοσι μεστά κεφάλαια, με τρόπο ζεστό, φιλικό και άμεσο. Ο Πλούταρχος δεν “ηθικολογεί” γενικά και αόριστα· αναφέρεται σε συγκεκριμένες εκφάνσεις της καθημερινότητας. Χρησιμοποιεί με τέχνη τον πλούτο της γραπτής παράδοσης, παραθέτοντας γνώμες από έξοχους άνδρες και συγγραφείς της αρχαιότητας τις οποίες εύστοχα συσχετίζει με τις δικές του πρωτότυπες ιδέες και παρατηρήσεις.

Το σύγγραμμα αυτό επέδρασε καταλυτικά στον στοχασμό πολλών μεταγενέστερων οι οποίοι χρησιμοποίησαν στα έργα τους ακόμα και ολόκληρα μέρη.

Tην ευθυμία οφείλει κανείς να την αναζητήσει εντός του, έχει εσωτερική διάσταση, αλλά δεν μπορεί να διατηρηθεί αν αγνοήσουμε τις εξωτερικές συνθήκες, τους εξωτερικούς παράγοντες. Οι ανθρώπινες σχέσεις, τα υλικά μέσα και αποκτήματα, ο πλούτος και η έλλειψή του, τα τυχαία γεγονότα κλπ. είναι παράγοντες τους οποίους οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας. Αν κανείς αποδειχθεί ικανός να σταθεροποιήσει και ενοποιήσει την εξωτερική ζωή του, αυτό θα επιδράσει θετικά και στην ενοποίηση της εσωτερικής ζωής του· θα τον βοηθήσει στο να αποκτήσει εσωτερικής συνοχή και ένα είδος “εσωτερικού βάρους”.

Η ενοποίηση του ψυχισμού είναι ένα δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα θαυμαστό έργο. Πάντα επίκαιρο και επιτακτικό σήμερα όσο ποτέ. Το παρόν σύγγραμμα είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για το δύσκολο αυτό έργο και συχνά θα χρειαστεί ν ανατρέξει κανείς σε αυτό για έμπνευση και καθοδήγηση...

Γιώργος Λαθύρης

( Από την Εισαγωγή του στο έργο "Περί Ευθυμίας" τού Πλουτάρχου, αρχαίο κείμενο - απόδοση - σχόλια).

ΠΗΓΗ: ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ

Το συγγραφικό έργο του Πλάτωνος: Πλατωνική Βίβλος - Η Βίβλος του Φιλοσόφου.

Το συγγραφικό έργο του Πλάτωνος:

Πλατωνική Βίβλος - Η Βίβλος του Φιλοσόφου.

Κανόνας 36 Έργων σε εννέα τετραλογίες.

Το συγγραφικό έργο του Πλάτωνος θεωρείται ότι έχει σωθεί ακέραιο. Η παραδοθείσα ταξινόμηση του Έργου του σε εννέα τετραλογίες (9 χ 4) έγινε από τον λόγιο Θράσυλλο, που έζησε επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τιβερίου (1ος αι. π.χ. -1ος αι. μ.χ.).

Η ταξινόμηση αυτή περιλαμβάνει τον τίτλο, που προκύπτει από το κύριο πρόσωπο του κάθε διαλόγου, τον υπότιτλο, ο οποίος αποδίδει το περιεχόμενο του έργου, και τον χαρακτηρισμό του (ηθικός, λογικός, κλπ.)

Στον Κανόνα της Πλατωνικής Βίβλου ( Άπαντα του Πλάτωνος - Corpus Platonicum) περιλαμβάνονται: Τριάντα τέσσερις (34) Διάλογοι, Η Απολογία του Σωκράτους, και 13 Επιστολές του Πλάτωνος.

Οφείλουμε, προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως, να διευκρινίσουμε την χρησιμοποίηση του όρου Βίβλος. Ο όρος αυτός έχει εκλάβει στην αντίληψη του σημερινού ανθρώπου έναν αλλοτριωμένο χαρακτήρα, λόγω της καπηλεύσεώς του και της αποκλειστικής ταυτίσεώς του με την λεγομένη “Παλαιά Διαθήκη”. Ο όρος Βίβλος, όμως, σήμαινε και -στα πλαίσια μιας καθ΄ όλα θεμιτής και αναγκαίας νοηματικής ανατροφοδοτήσεως της Ελληνικής Γλώσσας- σημαίνει το σύνολο μιας συγγραφής όπου συστηματοποιείται μια Διδασκαλία, και κατ΄ αυτόν τον τρόπο παραδίδεται στις επόμενες γενιές. Γι΄ αυτό και μία Βίβλος αποτελείται από πολλά Βιβλία, είναι δηλ. ένα Μέγα Βιβλίον. Ιδέ Αθήναιο, αρχή Δειπνοσοφιστών, όπου ονομάζει το σύνολο της συγγραφής του Βίβλο: Αθήναιος μεν ο της Βίβλου πατήρ... Ολυμπιόδωρο: Φερεκύδης ο διδάσκαλος Πυθαγόρου, ου και Βίβλος θεολόγος φέρεται, Νόννο και Ευστάθιο, οι οποίοι ομιλούν περί Ομηρικής Βίβλου: Βίβλος Ομήρου (Νόννος 1,42,181), Ιλιάς, Βίβλος δηλαδή (Ευστάθιος, Ιλιάς 1,8,1), αναπληροί δε πως και την Ιλιάδα η Βίβλος αυτή -η Οδύσσεια (Ευστάθιος, Οδύσσεια 1,2,35), Μέγα Ετυμολογικόν: Αριστάρχειος Βίβλος, η του Αριστάρχου (1,29,55), αλλά και στον ίδιο τον Πλάτωνα (Θεαίτητος 162 A) όπου μιλώντας για την Διδασκαλία του Πρωταγόρα, αναφέρει χαρακτηριστικά: εκ του αδύτου της Βίβλου εφθέγξατο...

Στην από αρχαιοτάτων χρόνων μαιανδρικώς ελισσόμενη γραμμή της Ελληνικής Παραδόσεως δεν έχουμε μόνο μία, αλλά πλειάδα Βίβλων, όπως:

Ορφική Βίβλος ( Ιερός Λόγος σε 24 ραψωδίες - βιβλία, Ύμνοι, κλπ.) Ομηρική Βίβλος ( Ιλιάς και Οδυσσειάς), αποτελούμενη από 48 ραψωδίες - βιβλία, Ησιόδεια Βίβλος (Θεογονία και Έργα και Ημέραι), Πλατωνική Βίβλος (κανών 36 έργων, σε 9 τετραλογίες), Πλουτάρχεια Βίβλος ( Ηθικά και Βίοι), Πλωτινική Βίβλος (κανών 54 έργων, σε 6 εννεάδες), Απολλώνεια Βίβλος (βίος και έργα Απολλωνίου Τυανέως), Πρόκλεια Βίβλος, Πληθώνεια Βίβλος (Νόμοι του Πλήθωνος), κ. α.

Κάθε μία από αυτές τις συστηματοποιημένες Διδασκαλίες - Βίβλους εξυπηρετούν πρωτίστως ανάγκες της εποχής κατά την οποία διατυπώθηκαν, αλλά ταυτοχρόνως αποτελούν και διαρκή παρακαταθήκη, βιοτικό σημείο αναφοράς και φιλοσοφικού προσανατολισμού για τις επερχόμενες γενεές.

Οι εννέα τετραλογίες είναι οι εξής:

Α΄ Τετραλογία

Ευθύφρων ή Περί του Οσίου.

Απολογία Σωκράτους, ηθικός.

Κρίτων ή Περί του Πρακτέου, ηθικός.

Φαίδων ή Περί Ψυχής, ηθικός.

Β΄ Τετραλογία

Κρατύλος ή Περί Ονομάτων Ορθότητος, λογικός.

Θεαίτητος ή Περί Επιστήμης, πειραστικός.

Σοφιστής ή Περί του Όντος, λογικός.

Πολιτικός ή Περί της Βασιλείας, λογικός.

Γ΄ Τετραλογία

Παρμενίδης ή Περί Ιδεών, λογικός.

Φίληβος ή Περί Ηδονής, ηθικός.

Συμπόσιον ή Περί Αγαθού, ηθικός.

Φαίδρος ή Περί Έρωτος, ηθικός.

Δ΄ Τετραλογία

Αλκιβιάδης Α ή Περί Ανθρώπου Φύσεως, μαιευτικός.

Αλκιβιάδης Β ή Περί Προσευχής, μαιευτικός.

Ίππαρχος ή Φιλοκερδής, ηθικός.

Ερασταί ή Περί Φιλοσοφίας, ηθικός.

Ε΄ Τετραλογία

Θεάγης ή Περί Φιλοσοφίας, μαιευτικός.

Χαρμίδης ή Περί Σωφροσύνης, πειραστικός.

Λάχης ή Περί Ανδρείας, ηθικός.

Λύσις ή Περί Φιλίας, μαιευτικός.

F΄ Τετραλογία

Ευθύδημος ή Εριστικός, ανατρεπτικός.

Πρωταγόρας ή Σοφισταί, επιδεικτικός.

Γοργίας ή Περί Ρητορικής, ανατρεπτικός.

Μένων ή Περί Αρετής, πειραστικός.

Z΄ Τετραλογία

Ιππίας μείζων ή Περί του Καλού, ανατρεπτικός.

Ιππίας ελάσσων ή Περί του Ψεύδους, ανατρεπτικός.

Ίων ή Περί Ιλιάδος, πειραστικός.

Μενέξενος ή Επιτάφιος, ηθικός.

H΄ Τετραλογία

Κλειτοφών ή Προτρεπτικός, ηθικός.

Πολιτεία ή Περί Δικαίου, πολιτικός.

Τίμαιος ή Περί Φύσεως, φυσικός.

Κριτίας ή Ατλαντικός, ηθικός.

Θ΄ Τετραλογία

Μίνως ή Περί Νόμου, πολιτικός.

Νόμοι ή Περί Νομοθεσίας, πολιτικός.

Επινομίς ή Νυκτερινός Σύλλογος, πολιτικός.

Επιστολαί, ηθικαί.

Στον Πλάτωνα αποδίδονται και τα παρακάτω επτά έργα, που ενώ χαρακτηρίσθηκαν από την φιλολογική κριτική ως “νόθα”, εντούτοις η εκδοτική πρακτική τα συμπεριλαμβάνει στο Corpus Platonicum.

Αυτά είναι τα εξής:

-Περί Δικαίου,

-Περί Αρετής,

-Δημόδοκος,

-Σίσυφος,

- Ερυξίας,

- Αξίοχος,

- Αλκυών (σώζεται μόνον ο τίτλος).

Ο χαρακτηρισμός “νόθα” (λατ. spuria, δηλ. σποραί, έργα σποράδην, εσπαρμένα, αγνώστου πατρός -αλλά γνωστής μητρός;) που αποδόθηκε στα έργα αυτά, είναι εντελώς αδόκιμος, παραπλανητικός και, σε κάθε περίπτωση, εσφαλμένος, διότι: Ένα συγγραφικό έργο, ένα Βιβλίο, προέρχεται από αμήτορα γέννηση -όπως η Θεά της Σοφίας Αθηνά από την κεφαλή του Διός. Γι΄ αυτό, όταν δεν γνωρίζουμε τον συγγραφέα ενός βιβλίου, το ορθόν είναι να πούμε ότι είναι “αγνώστου η ανωνύμου συγγραφέως” και όχι “νόθο”· το “νόθο” εξυπονοεί ότι γνωρίζουμε τον συγγραφέα, αλλά κάποιος η κάποιοι άγνωστοι νόθευσαν, αλλοίωσαν ή πλαστογράφησαν το περιεχόμενό του... Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συμβαίνει με τα παραπάνω έργα.

Τα έργα αυτά δεν εγράφησαν από τον Πλάτωνα, αλλά από κάποιους Διαδόχους ή Μαθητές της Σχολής του. Αν και για ορισμένα από αυτά μάλιστα, έχουμε συγκεκριμένες αναφορές. Για παράδειγμα, το Λεξικόν Σούδα αποδίδει τον “ Ερυξία” στον Αισχίνη, ενώ το “Περί Δικαίου”, θα μπορούσε να αποδοθεί στον Ξενοκράτη, ή τον Ηρακλείδη, αφού και αυτοί είχαν γράψει έργα με τον ίδιο τίτλο.

Συνεπώς, όλη αυτή η δήθεν φιλολογική “νοθο-λογία” Περί ορισμένων έργων της Ελληνικής Γραμματείας, αποτελεί είτε πλάνη των φιλο-λόγων είτε διαστρέβλωση των μισο-λόγων... Διότι, έχουν γνώσιν οι Φύλακες πώς: Ό,τι δεν μπόρεσαν να κάψουν και να εξαφανίσουν οι Καταστροφείς, το “καίνε” οι Πνευματικοί Επικυρίαρχοι τόσο με τον τρόπο που το παρουσιάζουν, όσο και με τους περί όνου σκιάς στημένους διαξιφισμούς τους! Αλλά, είναι προφανές ότι πρόκειται περί διαφωνίας όνων σε ξένον αχυρώνα, κατά το παροιμιωδώς λεγόμενον... Όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει σε δημόσιες διαλέξεις μας, όλα αυτά θα πάψουν να συμβαίνουν μόνον όταν ο διασωθείς πνευματικός θησαυρός της Ελληνικής Γραμματείας ανακτηθεί και τύχει επεξεργασίας από Έλληνες... από αυτούς, δηλαδή, στους οποίους ουσιαστικώ Πνευματικώ Δικαιώματι ανήκει!

Εν συνεχεία, προς διευκόλυνση των αναγνωστών στην προσέγγιση και κατανόηση του μεγίστης αξίας Πλατωνικού Έργου, παραθέτουμε δύο αλφαβητικές ταξινομήσεις: α)κατά Τίτλους, β)κατά Περιεχόμενο.

ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΙΣ

ΚΑΤΑ ΤΙΤΛΟΥΣ

1.- Αλκιβιάδης Α΄ η Περί Ανθρώπου Φύσεως, μαιευτικός.

2.- Αλκιβιάδης Β΄ ή Περί Προσευχής, μαιευτικός.

3.- Απολογία Σωκράτους, ηθικός.

4.- Γοργίας ή Περί Ρητορικής, ανατρεπτικός.

5.- Επινομις ή Νυκτερινος Σύλλογος, πολιτικός.

6.- Επιστολαί, ηθικαί.

7.- Ερασταί ή Περί Φιλοσοφίας, ηθικός.

8.- Ευθύδημος ή Εριστικός, ανατρεπτικός.

9.- Ευθύφρων ή Περί του Οσίου.

10.- Θεάγης ή Περί Φιλοσοφίας, μαιευτικός.

11.- Θεαίτητος ή Περί Επιστήμης, πειραστικός.

12.- Ιππαρχος ή Φιλοκερδής, ηθικός.

13.- Ιππίας ελάσσων ή Περί του Ψεύδους, ανατρεπτικός.

14.- Ιππίας μείζων ή Περί του Καλού, ανατρεπτικός.

15.- Ίων ή Περί Ιλιάδος, πειραστικός.

16.- Κλειτοφών ή Προτρεπτικός, ηθικός.

17.- Κρατύλος ή Περί Ονομάτων Ορθότητος, λογικός.

18.- Κριτίας ή Ατλαντικός, ηθικός.

19.- Κρίτων ή Περί του Πρακτέου, ηθικός.

20.- Λάχης ή Περί Ανδρείας, ηθικός.

21.- Λύσις ή Περί Φιλίας, μαιευτικός.

22.- Μενέξενος ή Επιτάφιος, ηθικός.

23.- Μένων ή Περί Αρετής, πειραστικός.

24.- Μίνως ή Περί Νόμου, πολιτικός.

25.- Νόμοι ή Περί Νομοθεσίας, πολιτικός.

26.- Παρμενίδης ή Περί Ιδεών, λογικός.

27.- Πολιτεία ή Περί Δικαίου, πολιτικός.

28.- Πολιτικός ή Περί της Βασιλείας, λογικός.

29.- Πρωταγόρας ή Σοφισταί, επιδεικτικός.

30.- Σοφιστής ή Περί του Όντος, λογικός.

31.- Συμπόσιον ή Περί Αγαθού, ηθικός.

32.- Τίμαιος ή Περί Φύσεως, φυσικός.

33.- Φαιδρος ή Περί Έρωτος, ηθικός.

34.- Φαίδων ή Περί Ψυχής, ηθικός.

35.- Φίληβος ή Περί Ηδονής, ηθικός.

36.- Χαρμίδης ή Περί Σωφροσύνης, πειραστικός.

ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΙΣ

ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ

1.- Απολογία Σωκράτους.

2.- Ατλαντικός - Κριτίας.

3.- Επιστολαί.

4.- Επιτάφιος - Μενέξενος.

5.- Εριστικός - Ευθύδημος.

6.- Νυκτερινός Σύλλογος - Επινομίς.

7.- Περί Αγαθού - Συμπόσιον.

8.- Περί Ανδρείας - Λάχης.

9.- Περί Ανθρώπου Φύσεως - Αλκιβιάδης Α΄ .

10.- Περί Αρετής - Μένων.

11.- Περί Δικαίου - Πολιτεία.

12.- Περί Επιστήμης - Θεαίτητος.

13.- Περί Έρωτος - Φαίδρος.

14.- Περί Ηδονής - Φίληβος.

15.- Περί Ιδεών - Παρμενίδης.

16.- Περί Ιλιάδος - Ίων.

17.- Περί Νομοθεσίας - Νόμοι.

18.- Περί Νόμου - Μίνως.

19.- Περί Ονομάτων Ορθότητος - Κρατύλος.

20.- Περί Προσευχής - Αλκιβιάδης Β΄.

21.- Περί Ρητορικής - Γοργίας.

22.- Περί Σωφροσύνης - Χαρμίδης.

23.- Περί της Βασιλείας - Πολιτικός.

24.- Περί του Καλού - Ιππίας μείζων.

25.- Περί του Όντος - Σοφιστής.

26.- Περί του Οσίου - Ευθύφρων.

27.- Περί του Πρακτέου - Κρίτων.

28.- Περί του Ψεύδους - Ιππίας ελάσσων.

29.- Περί Φιλίας - Λύσις.

30.- Περί Φιλοσοφίας - Ερασταί.

31.- Περί Φιλοσοφίας - Θεάγης.

32.- Περί Φύσεως - Τίμαιος.

33.- Περί Ψυχής - Φαίδων.

34.- Προτρεπτικός - Κλειτοφών.

35.- Σοφισταί - Πρωταγόρας.

36.- Φιλοκερδής - Ίππαρχος.

(Από την Εισαγωγή του βιβλίου "Οι Όροι του Σπευσίππου. Λεξικόν Εννοιών της Πλατωνικής Φιλοσοφίας" του Γιώργου Λαθύρη.)

ΠΗΓΗ: ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ

Η ΔΙΠΛΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

«Κοσμοπολιτισμός για τους αυτόχθονες Έλληνες – Μειονοτικός εθνικισμός για τους εισαγόμενους εποίκους».

Αυτή είναι η πλεκτάνη σε βάρος του Ελληνισμού που έχουν σχεδιάσει οι κοσμοκράτορες. Ενώ θεωρείται αυτονόητο ότι αν κάποιος επιλέξει να εγκατασταθεί νομίμως σε μία χώρα, θα ενσωματωθεί σε αυτήν σεβόμενος τα ήθη, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό που θα συναντήσει, στην Ελλάδα αυτό παραδόξως και κατά περίεργο τρόπο δεν ισχύει!! Aς δούμε την δική μας πλευρά :
Εμείς, με καλά οργανωμένη προπαγάνδα σε βάρος μας, (στην οποία αυτός που δεν υπακούει και δεν ενδίδει καταγγέλλεται ως Ελληναράς!!), οφείλουμε να απαρνηθούμε τον πολιτισμό μας, να αποδεχθούμε το «όραμα», ότι μόνοι εμείς από όλους τους γείτονες μας οφείλουμε να έχουμε ανοικτά σύνορα ελεύθερης διέλευσης και εγκατάστασης και να είμαστε παθητικοί στην πλαστογράφηση της ιστορικής αλήθειας, να είμαστε ειρηνιστές και κατευναστικά υποχωρητικοί στις επεκτατικές προκλήσεις των εχθρών μας, πράοι και αδιάφοροι στην κατάργηση της Ελληνικής ιδιοπροσωπίας, καρτερικά σιωπηλοί στην ανθελληνική μισαλλοδοξία, εθνομηδενιστές απέναντι στην αμφισβήτηση μας από τους γείτονες, αμνήμονες, ανιστόρητοι και παραπλανημένοι επιλήσμονες, δίχως ήρωες και διάθεση αντίστασης, ανεκτικοί στην κατάργηση των εθίμων και τον εκχυδαϊσμό των ηθών, ματαιόδοξοι και με μοιρολατρική ξενοδουλεία, χωρίς ιδανικά ελευθερίας και αξιοπρέπειας, δουλικά ξενόφιλοι αντί φιλόξενοι, πολυπολιτισμικοί, ανεχόμενοι χωριστικά γκέτο ανταγωνιστικής συνύπαρξης, αρνησιπάτριδες, πολυφυλετικοί με πανσπερμία εθνών, υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων και όχι των πολιτικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, άθεοι ή πανθρησκευόμενοι αφενός και υπερασπιστές των αιρέσεων και των τεχνητών ψευδοθρησκειών αφετέρου, παράλυτοι στις επιβουλές- παράκλητοι στους εισβολείς, με εθνοτικές υποδιαιρέσεις γεωγραφικού χαρακτήρα (άλλο Πελοποννήσιος και άλλο Κρητικός, Μακεδόνας κλπ) και παράλληλη αυτονόμηση τους από την... κεντρική διοίκηση και κυβέρνηση, με διαπολιτισμική παιδεία υπέρ των εποίκων, με κατάργηση των εθνικών συμβόλων, καθαίρεση των θρησκευτικών συμβόλων και εικόνων από σχολεία και δικαστήρια και όλες τις δημόσιες υπηρεσίες (για να μην ενοχλούνται οι μετανάστες).
Με τέτοια απάθεια και αδιαφορία σιγά-σιγά θα επιβληθεί η κατάργηση του νόμου που παρεμποδίζει τον προσηλυτισμό, θα επέλθει το τέλος των παρελάσεων, η αντικατάσταση του θρησκευτικού όρκου με τον πολιτικό, η αντικατάσταση της σημαίας με τον σταυρό από το σκέτο έγχρωμο πανί, η κατάργηση των θρησκευτικών αργιών λόγω γενικευμένης ανεξιθρησκίας συμπεριλαμβανομένης της αργίας της Κυριακής (για να μην υπάρχει ελεύθερος χρόνος, οικογενειακές στιγμές, εκκλησιασμός, αναψυχή), η κατάργηση των εθνικών εορτών για να μην καλλιεργείται ο αντιστασιακός πατριωτισμός, η κατάργηση των διακοπών των Χριστουγέννων και της Ανάστασης, του θρησκευτικού στολισμού των πλατειών, ακόμη και του χτυπήματος της καμπάνας γιατί ενοχλεί τους αλλοθρήσκους! Θα επιβάλλουν την γενικευμένη απελευθέρωση του δικαιώματος της άρνησης στράτευσης και την καλλιέργεια μίσους και απέχθειας για ότι είναι Ελληνικό, την επιβράβευση σε ότι μας συκοφαντεί, θα μιλάμε υποχρεωτικά τα αγγλικά ως επίσημη γλώσσα του κράτους μας, όπου θα γράφονται και όλα τα επίσημα δημόσια έγγραφα και θα είμαστε πολίτες του κόσμου!!
Αυτή είναι η πλευρά της Βαβυλωνίας που καλούμαστε να μετατραπούμε!!
Αυτή είναι ταυτόχρονα η πολυθρυλούμενη επιβολή της σύγχρονης πολυπολιτισμικής αυτοκρατορίας και εμείς οι νέοι ραγιάδες.
Εμείς λοιπόν, να σβήσουμε την εθνική μας συνείδηση και να κάψουμε την εθνική μας ταυτότητα! Και τώρα ας κοιτάξουμε την άλλη πλευρά :
Οι «άλλοι» θα αποτελούν αναγνωρισμένες μειονότητες με κατοχυρωμένα δικαιώματα! Θα έρχονται μουσαφίρηδες ( δήθεν «μούσα φέροντες») και θα γίνονται οικοκύρηδες του τόπου. Θα έχουν προνομιακό δικαίωμα διατήρησης του πολιτισμού που κατάγονται, δίχως να έχουν τις υποχρεώσεις των αυτοχθόνων, θα έχουν ισότιμα δικαιώματα. Ανεξάρτητα από την αριθμητική τους παρουσία θα αποκαλούνται μειονότητα και θα απολαμβάνουν ισονομίας. Όποτε αποφασίσουν, αν έχουν εγκατασταθεί κοντά στα σύνορα των κρατών καταγωγής τους, θα έχουν και δικαίωμα ένωσης με αυτά . Θα έχουν δικαίωμα δια της πολιτείας στη εκμάθηση των γλωσσών καταγωγής τους, οι οποίες θα αναγνωριστούν επιπλέον ως μειονοτικές. Θα έχουν εθνική συνείδηση την οποία αφενός θα δικαιούνται και αφετέρου θα εξωθούνται να διατηρήσουν. Θα έχουν τώρα που καταργήθηκε πονηρά η ναοδομία, τους ευκτήριους ετερόδοξους οίκους όπου θέλουν, ακόμη και δίπλα στις ορθόδοξες εκκλησίες!! Θα αρνούνται το εθνικό δίκαιο και θα απαιτούν τους θρησκευτικούς δικαστές του δόγματος τους. Θα έχουν δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι και θα αποκτούν αυτόματη υπηκοότητα για όποιον γεννιέται στην χώρα. Θα εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο με ελάχιστη εκπροσώπηση ως μειονότητες. Θα ενωθούν μεταξύ τους και θα αμφισβητήσουν το ενιαίο και αδιάσπαστο του κράτους. Για αυτούς δεν θα ισχύει η κατηγορία του φανατικού, του εθνικιστή μιας και η δική τους εθνική ταυτότητα οφείλει να διατηρηθεί και να επιβραβευθεί! Τα δικά τους ήθη και έθιμα μπορούν να εκπληρωθούν δίχως εμπόδια στην χώρα υποδοχής τους.
Θα αυτοπροσδιορίζονται ως μειονότητα όσοι δηλώνουν ιδιαίτερη θρησκευτική ή παραθρησκευτική πεποίθηση!
Θα κατοχυρωθούν ως μειονότητα οι τσιγγάνοι ή γύφτοι ή ρόμ ή σκηνίτες. Θα κατοχυρωθούν ως μειονότητα και οι ομοφυλόφιλοι, που θα κάνουν νόμιμους «γάμους» και θα υιοθετούν παιδιά! Θα προσλαμβάνονται στο δημόσιο με ποσόστωση όλες οι μειονότητες! (πρόσφατα η Ελληνική βουλή ψήφισε την ποσόστωση 5 τοις χιλίοις διορισμό στο δημόσιο για τους μουσουλμάνους της Θράκης μετά από εισήγηση της ΝΔ)!!

Αυτή διπλή επιβολή του γεωπολιτικού σχεδίου στην περιοχή μας προχωράει με τις εξής παραδοξότητες α) από την μία πλευρά επιβάλλονται οι ανοικτές πόρτες ελεύθερης διέλευσης κατά το πρότυπο της ανοικτής κοινωνίας, δίχως σύνορα πατρίδες και κράτη. Αυτό ισχύει για την Ελλάδα την Σερβία, την Συρία, τον Λίβανο, την ελεύθερη Κύπρο, την Παλαιστίνη, αυτοί είναι οι λεγόμενοι «κακοί και ανεπίτρεπτοι εθνικισμοί! Τα απαγορευμένα έθνη»!!
β)από την άλλη πλευρά, υπάρχουν «οι εκλεκτοί λαοί» με απεριόριστα εθνικά και θρησκευτικά δικαιώματα, (ακόμη και με κλειστά σύνορα και τείχη για τα άλλα έθνη) και με δικαίωμα απεριόριστης εδαφικής επέκτασης τους και σκληρό σοβινιστικό ρατσισμό για τους αλλοφύλους!! Αυτό ισχύει για την Αλβανία και την Τουρκία (χωροφύλακες), την τεχνητή ψευτο-Βαρδαρία, το Ισραήλ. Αυτοί είναι «οι καλοί εθνικισμοί», οι επιτρεπόμενοι επεκτατιστές, οι αποκλειστικοί δικαιούχοι να εισβάλουν στους γείτονες τους!!
Η εφαρμογή της διπλής απειλής-εξαπάτησης των Ελλήνων έχει προχωρήσει αρκετά, σε βαθμό τα περισσότερα από αυτά που προείπαμε να είναι εντός και μερικά πρό των πυλών!!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Οι Έλληνες καλούνται στα πλαίσια του πολυπολιτισμού να σβήσουν την εθνική τους συνείδηση και να γίνουν δημογραφικά, πολιτισμικά και πολιτικά θλιβερή μειονότητα άνευ δικαιωμάτων και αυτονόητων προνομίων στην ίδια τους την χώρα! Η απάντηση μας είναι μονόδρομος: « Ο εθνικός και ο διεθνιστικός αλληλέγγυος αγώνας των λαών ενάντια στην ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και την νέα τάξη πραγμάτων. Να επιστρέψουν οι μετανάστες στην χώρα καταγωγής τους και να ανατρέψουν τους δυνάστες που τους έδιωξαν από αυτές. Είμαστε σταθερά στο πλάι τους στη δύσκολη αυτή επιλογή»!!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Πρόκειται για απλή σύμπτωση ότι οι ντόπιοι πρωταγωνιστές για την εφαρμογή των ανωτέρω «προοδευτικών» σχεδίων διαμελισμού και κατάρρευσης της Ελλάδας είναι προκλητικά μονόφθαλμοι και προτάσσουν τον ταξικό ή αναρχικό αγώνα από την επιβίωση του έθνους;; Ότι το φυλετικό τους μίσος (προδοσία) ενάντια στους Έλληνες υπήρξε ισοδύναμο με αυτό ενάντια στους Σέρβους;; Ότι παριστάνουν τους αδιάφορους που οι δοξασίες τους έχουν τις ευλογίες και την «υλική» στήριξη των ΗΠΑ;; Κατά τα άλλα είναι «αριστεροί», νεωτεριστές (εκσυγχρονιστές) και υποτιθέμενοι «ανθρωπιστές»!! Η σκληρή πραγματικότητα είναι, ότι ανήκουν στο κατεστημένο και υπηρετούν την συντήρηση της ηγεμονίας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης εμπορευόμενοι τις «νόθες» ιδέες τους!! Το άρθρο μου «Πώς οι παγκόσμιοι καπιταλιστές παγίδευσαν και την ελληνική αριστερά» απαντά σε όλους τους μεταλλαγμένους.

Του τ.βουλευτή κ.Αλέξανδρου Χρυσανθακόπουλου.

ΠΗΓΗ: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΕΛΛΑΣ

«Ο μέγας Πάν πέθανε»: Μία ακόμη κατασκευασμένη ιστορία από τους Χριστιανούς.

THE GREAT GOD PAN. The great god Pan was celebrated as the author and director of the sacred dances which he is supposed to have instituted to symbolize the circumambulations of the heavenly bodies. Pan was a composite creature, the upper part—with the exception of his horns—being human, and the lower part in the form of a goat. Pan is the prototype of natural energy and, while undoubtedly a phallic deity, should not be confused with Priapus. The pipes of Pan signify the natural harmony of the spheres, and the god himself is a symbol of Saturn because this planet is enthroned in Capricorn, whose emblem is a goat. The Egyptians were initiated into the Mysteries of Pan, who was regarded as a phase of Jupiter, the Demiurgus. Pan repre­sented the impregnating power of the sun and was the chief of a horde of rustic deities, panes, fauns, and satyrs. He also signified the controlling spirit of the lower worlds. The Christians fabricated a story to the effect that at the time of the birth of Christ the oracles were silenced after giving utterance to one last cry, "Qreat Pan is dead!"


ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΕΟΣ ΠΑΝ. Ο μεγάλος Θεός Παν ετιμάτο ως ο δημιουργός και διευθυντής των ιερών χορών που υποτίθεται πως καθιέρωσε για να συμβολίσει τις κυκλικές κινήσεις των ουρανίων σωμάτων. Ο Παν ήταν ένα σύνθετο πλάσμα, το ανώτερο μέρος του — με εξαίρεση τα κέρατά του —είναι ανθρώπινο, και το κατώτερο μέρος του είχε την μορφή αίγας.
Ο Παν είναι το πρωτότυπο της φυσικής ενέργειας και ενώ αναμφισβήτητα είναι μια φαλική θεότητα, δεν πρέπει να τον συγχέουμε με τον Πρίαπο. Ο αυλός του Πανός δηλώνει τη φυσική αρμονία των σφαιρών, και ο Θεός ο ίδιος είναι ένα σύμβολο του Κρόνου επειδή αυτός ο πλανήτης είναι ενθρονισμένος στον Αιγόκερο, του ο οποίου το έμβλημα είναι μια αίγα. Οι Αιγύπτιοι μυήθηκαν στα μυστήρια του Πανός, ο οποίος θεωρήθηκε ως μία φάση του Δία.
Ο Παν αντιπροσώπευε τη γονιμοποιητική δύναμη του ήλιου και ήταν ο προϊστάμενος μιας ομάδος αγροτικών θεοτήτων, των Πάνες, των Φαύνων και των Σατύρων. Σήμαινε επίσης το πνεύμα ελέγχου των κατώτερων κόσμων.
Οι Χριστιανοί κατασκεύασαν την ιστορία όπου κατά την εποχή της γέννησης του Χριστού τα μαντεία σιώπησαν αφού έβγαλαν μια τελευταία κραυγή: «Ο μέγας Πάν πέθανε».


«Ο μέγας Πάν πέθανε»: Μία ακόμη κατασκευασμένη ιστορία από τους Χριστιανούς.

Ο Ευσέβιος παραθέτει τη διήγηση αυτή στην Ευαγγελική παρασκευή, 5, 17. Από πού την πήρε δεν το γνωρίζουμε. Μπορεί και να την κατασκεύασε ο ίδιος. Αργότερα το πιθανότερο είναι να εδόθη εντολή στους αντιγραφείς των μοναστηριών να προσθέσουν την διήγηση του Ευσέβιου στο κείμενο του Πλουτάρχου.


Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο του Πλουτάρχου:

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΚΛΕΛΕΙΠΟΤΩΝ ΧΡΗΣΤΗΡΙΩΝ:

17. Ενώ ο Ηρακλέων σιωπούσε και σκεφτόταν πάνω στο θέμα, ο Φίλιππος είπε: «Ωστόσο, Ηρακλέων, κακούς δαίμονες δεν έχει αφήσει μόνον ο Εμπεδοκλής, αλλά και ο Πλάτων, ο Ξενοκράτης και ο Χρύσιππος . Επίσης, όταν ο Δημόκριτος ευχόταν να συναντήσει «ευμενείς εικόνες (των θεών)», με τον τρόπο αυτό φανέρωνε πως γνώριζε και άλλες δυσμενείς, με μοχθηρές προθέσεις και τάσεις. Σχετικά με τον θάνατο τέτοιων φύσεων άκουσα λόγο από άνθρωπο όχι ασύνετο ούτε απατεώνα. Πατέρας του ρήτο­ρα Αιμιλιανού, του οποίου και από σας ορισμένοι παρακο­λουθήσατε τα μαθήματα, ήταν ο Επιθέρσης, συμπολίτης μου και δάσκαλος γραμματικός. Τούτος είπε πως κάποτε που ταξίδευε προς την Ιταλία επιβιβάστηκε σε πλοίο, το οποίο μετέφερε εμπορικό φορτίο και πολλούς επιβάτες. Ήταν ήδη βράδυ όταν, στην περιοχή των Εχινάδων, έπε­σε ο άνεμος, και το πλοίο παρασύρθηκε και βρέθηκε κοντά στους Παξούς. Οι περισσότεροι ήταν ξύπνιοι, πολλοί μά­λιστα έπιναν ακόμη μετά το δείπνο. Ξαφνικά ακούστηκε φωνή από το νησί των Παξών, κάποιος που φώναζε δυνατά τον Θαμούν, προκαλώντας την έκπληξη. Ο Θαμούς ήταν Αιγύπτιος καπετάνιος και λίγοι επιβάτες τον γνώριζαν με το όνομα του. Δύο φορές που άκουσε το όνομα του έμεινε σιωπηλός, την τρίτη όμως απάντησε σε αυτόν που τον φώναζε. Εκείνος με πιο δυνατή φωνή του είπε: «Όταν φτάσεις στο Παλώδες, να αναγγείλεις πως ο μέγας Πάν πέθανε». Όταν το άκουσαν, είπε ο Επιθέρσης, όλοι έμει­ναν εμβρόντητοι. Καθώς συζητούσαν μεταξύ τους για το αν ήταν καλύτερο να εκτελέσουν το πρόσταγμα ή να μην προβληματίζονται και να αδιαφορήσουν, ο Θαμούς αποφά­σισε, αν φυσούσε άνεμος, να περάσει από εκεί χωρίς να κάνει τίποτα, ενώ, αν υπήρχε νηνεμία και γαλήνη, να επαναλάβει αυτό που άκουσε. Όταν, λοιπόν, έφτασε στο Παλώδες, καθώς δεν υπήρχε άνεμος ούτε θαλασσοταραχή, ο Θαμούς, κοιτάζοντας από την πρύμνη προς τη στεριά, είπε, όπως ακριβώς το είχε ακούσει, πως «Ο μέγας Πάν πέθανε» . Προτού προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του, ακούστηκε δυνατός στεναγμός όχι ενός αλλά πλήθους ανά­μεικτος με βαθύτατη έκπληξη. Καθώς ήταν πολλοί άνθρω­ποι παρόντες, γρήγορα η ιστορία κυκλοφόρησε στη Ρώμη και ο Θαμούς έλαβε πρόσκληση να παρουσιαστεί στον Καίσαρα Τιβέριο. Ο Τιβέριος πίστεψε τη διήγηση του τόσο ώστε ζήτησε πληροφορίες και έκανε έρευνες για τον Πάνα. Οι φιλόλογοι του περιβάλλοντος του, που δεν ήταν και λίγοι, διατύπωσαν την υπόθεση ότι ήταν το παιδί του Ερμή και της Πηνελόπης». Ο Φίλιππος είχε ως μάρτυρες και ορισμένους από τους παρευρισκομένους, που είχαν ακούσει τον γέροντα Αιμιλιανό να διηγείται την ιστορία.

ΣΧΟΛΙΑ:
Κατά τον Μάνλυ Χώλ «Οι μυστικές διδασκαλίες όλων των αιώνων», «Οι Χριστιανοί κατασκεύασαν την ιστορία όπου κατά την εποχή της γέννησης του Χριστού τα μαντεία σιώπησαν αφού έβγαλαν μια τελευταία κραυγή: «Ο μέγας Πάν πέθανε».


Σύμφωνα με την πληροφο­ρία του Flaceliere (βλ. Εισαγωγικό σημείωμα στο έργο, σ. 92), ο Ευσέβιος παραθέτει τη διήγηση αυτή στην Ευαγγελική παρασκευή, 5, 17 κατ' αυτόν, ο θάνατος του Πανός επί Τιβερίου (1ος αι. π.Χ.-1ος αι. μ.Χ.) δεν σημαίνει παρά το τέλος του αρχαίου παγανισμού, τον οποίο νίκησε ο Χριστός. Ο Πάν ο μέγας δεν είναι πια ο προστάτης θεός των ποιμένων της Αρκαδίας, ο τριχωτός σύντροφος των Σατύρων, των Σιληνών και των Νυμφών, αλλά η ανώτατη εκείνη θεότητα, που οι Στωικοί ταύτιζαν με τον Δία-Κόσμο. Κατά τον Roscher πάλι (Jahrbuch fur klassischen Philologie, 145, 1892, 465-477, και Lexicon der Grieschischen und Romischen Mytho-logie, υ.λ. Πάν, η βιβλιογραφική παραπομπή από τον Fla­celiere), ο μέγας Πάν δεν είναι άλλος από τον ιερό τράγο, ο οποίος λατρευόταν στη Μένδη και που ο θάνατος του συνο­δευόταν πάντοτε με μοιρολόγια και τελετουργικές κραυγές. Ο Reinach τέλος (Cultes, mythes et religions, 3, 1-15· η βιβλιο­γραφική παραπομπή επίσης από τον Flaceliere), θεωρεί πως πρόκειται για τον θάνατο του Θαμούς, όπως ήταν το Συριακό όνομα του Άδωνι, που τον θάνατο του θρηνούσαν κραυγάζο­ντας οι πιστοί.-

ΠΗΓΗ: ΑΦΑΙΑ